Księża, zakonnicy i zakonnice pochodzący z parafii

Księża pochodzący z parafii św. Stanisława Biskupa Męczennika w Ostrowie Wielkopolskim od 1902 roku

(podana data to rok święceń)

 

Dalbor Edmund 1893

 

Edmund Dalbor (1869-1926) arcybiskup metropolita poznańsko-gnieźnieński. Pierwszy Prymas Polski po odzyskaniu niepodległości. Działacz społeczny i dobroczynny.

Edmund Dalbor urodził się 30 października 1869 roku w Ostrowie Wielkopolskim w kupieckiej rodzinie o tradycjach patriotycznych i katolickich. Jego rodzicami byli Władysław i Katarzyna z domu Rutkowski. Ukończył w 1887 roku gimnazjum w rodzinnym mieście (w tym czasie był członkiem tajnego kółka uczniowskiego noszącego nazwę Towarzystwo Tomasza Zana). Następnie studiował filozofię i teologię w Monasterze Westfalskim oraz na Uniwersytecie św. Apolinarego w Rzymie. Na tej ostatniej uczelni uzyskał doktorat z prawa kanonicznego w 1893 roku. W tym samym roku przyjął również święcenia kapłańskie. Następnie pełnił posługę wikariusza w Poznaniu, a później kanclerza w Kurii Arcybiskupiej. W roku 1899 został kierownikiem katedry prawa kanonicznego w Seminarium Duchownym w Gnieźnie, a dwa lata później został kanonikiem Metropolii Poznańskiej. W następnych latach pełnił funkcję radcy Kurii oraz wikariusza generalnego (od 1909 roku). W trakcie pełnienia wspomnianych stanowisk nie zabierał głosu w kwestiach politycznych, pozostawał jednak lojalny wobec polskości.
Po wybuchu I wojny światowej wciąż pełnił wspomniane funkcje. Natomiast w dniu 30 czerwca 1915 roku został mianowany przez papieża arcybiskupem gnieźnieńskim i poznańskiego. Władze niemieckie zaakceptowały tą decyzję ze względu na trwającą wówczas wojnę i ich ówczesną niechęć do drażnienia Polaków w Wielkopolsce. Wkrótce po objęciu stanowiska arcybiskup Dalbor zreorganizował studia teologiczne w podległych mu seminariach, aby umożliwić wstąpienie do stanu kapłańskiego młodzieży wywodzącej się z ubogich rodzin. Zaangażował się również w działalność dobroczynną. Zorganizował akcję dożywiania ludności chłopskiej oraz ubogiej inteligencji. Założył Związek Towarzystw Dobroczynnych „Caritas” oraz Komitet Niesienia Pomocy w Królestwie Polskim.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości brał udział w Sejmie Dzielnicowym w Poznaniu oraz odprawił nabożeństwo z okazji otwarcia Sejmu Ustawodawczego w lutym 1919 roku. Popierał również udział podległych mu duchownych w powstaniu wielkopolskim w charakterze kapelanów wojskowych oraz w plebiscytach na Warmii, Mazurach, Powiślu i na Górnym Śląsku. Poprosił również dowodzącego powstaniem wielkopolskim gen. Józefa Dowbora-Muśnieckiego o wysłanie z Wielkopolski odsieczy wojskowej dla obrońców Lwowa. W dniu 17 grudnia 1919 roku papież Benedykt XV mianował go kardynałem. Tym samym arcybiskup Edmund Dalbor został pierwszym prymasem Polski po odzyskaniu niepodległości. Już jako prymas wszedł w skład Kapituły Orderu Orła Białego, której został również kanclerzem. Organizował również pomoc charytatywną oraz duszpasterską dla polskich emigrantów we Francji oraz w Niemczech. Został odznaczony Orderem Legii Honorowej. Otrzymał również doktoraty honoris causa Uniwersytetów w Krakowie, Lwowie i Münster. Zmarł w Poznaniu w dniu 13 lutego 196 roku. Został pochowany w krypcie grobowej prymasów w katedrze gnieźnieńskiej.
W prawym podcieniu ostrowskiej Konkatedry na ścianie przy wejściu głównym od 1970 r. znajduje się tablica poświęcona jego osobie (odnowiona w . Ponadto w bocznym ołtarzu świątyni (MB Nieustającej Pomocy) jest figura św. Stanisława, którego twarz przedstawia rysy kardynała Dalbora. W mieście znajduje się również ulica jego imienia.

Zdjęcia: Dalbor Edmund, [online] Warszawa: Narodowy Instytut Audiowizualny [dostęp 13.03.2018]. Dostępny w internecie: http://www.ipsb.nina.gov.pl/a/biografia/edmund-dalbor-prymas-kardynal-wiesz

Audycja POLSKIEGO RADIA o postaci kard. Dalbora:

 

  1. Świtała Andrzej 1902
  2. Wesołowski Edmund 1904
    Urodził się 23 października 1877 r. w Ostrowie Wielkopolskim. Święcenia kapłańskie otrzymał 17 grudnia 1904 r. W latach 01.01.1905 – 28.02.1912 był wikariuszem w Kotlinie. Następnie został skierowany do Sośnicy, gdzie był wikariuszem i administratorem (01.03.1912 – 21.05.1914). Od 01.04.1912 wikariusz substytut ks. Podlewskiego. 22 maja 1914 został kanonicznie instytuowany na proboszcza parafii w Sośnicy. 1 kwietnia 1920 został proboszczem parafii Koryta. Zmarł 18 maja 1948 r. i pochowany został w Biechowie.
    Źródło: wtg-gniazdo.org
  3. Rudnicki Stefan 1905
    Urodzony 17 września 1878 r. w Ostrowie. Wyświęcony w 1905 r. Był wikariuszem w Jarocinie (03.1905 – 31.03.1908), Krotoszynie (01.04.1908 – 31.03.1912), Bydgoszczy (01.04.1912 – 31.03.1914). 01.04.1914 – 05.05.1914 był administratorem parafii w Szaradowie. 6 maja 1914 kanonicznie instytuowany na proboszcza parafii.
    Źródło: wtg-gniazdo.org
  4. Grzesiek Franciszek 1906
    Urodzony 15.05.1879 w Przygodzicach. Święcenia kapłańskie przyjął 11 lutego 1906 r. Był wikariuszem w miejscowości Siedlec k/Wolsztyna (01.03.1906 – 31.03.1908), Michorzewo (01.04.1908 – 14.02.1910), Ostroróg (15.02.1910 – 27.09.1916). Następnie otrzymał nominację na proboszcza parafii Noskowo (1916 – 1932). W 1932 został administratorem parafii w Potarzycach. 01.07.1936 – 1941 był administratorem i proboszczem w parafii Benice. Uwięziony 6 października 1941. Przetransportowany do obozu koncentracyjnego Dachau. W końcu całkowicie wycieńczony przewieziony został w tzw. „transporcie inwalidów” do Hartheim, gdzie został zamordowany w komorze gazowej. Datę śmierci uznaję się na 6 maja 1942 r.
    Źródło: wtg-gniazdo.org
  5. Adamek Piotr 1910
    Piotr Adamek urodził się 12 kwietnia 1885 r. w Odolanowie. Święcenia kapłańskie przyjął 26 lipca 1910 r. w Innsbrucku. W latach 1.03.1912 – 05.03.1919 był kapelanem przy kaplicy Pana Jezusa w Poznaniu. Następnie został skierowany na wikariusza do parafii w Buku (6.03.1919 – 29.03. 1920) i parafii pw. św. Wojciecha w Poznaniu (30.03.1920 – ?). W latach 01.01.1928 – 1951 objął jako proboszcz parafię pw. św. Jakuba Apostoła w Murowanej Goślinie. W czasie II Wojny Światowej przebywał w Sieprawiu koło Myślenic. Zmarł 10 sierpnia 1951 r. w Poznaniu. Pochowany został w Murowanej Goślinie.
    Źródło: wtg-gniazdo.org
  6. Winiewski Julian 1916
  7. Sobaszek Aleksy 1919 / BŁOGOSŁAWIONY /
    Bł. ks. Aleksy Sobaszek urodził się 17 lipca 1895 r. w Przygodzicach w dekanacie Ostrowa Wielkopolskiego, ówcześnie w zaborze niemieckim. Po pewnym czasie rodzina przeprowadziła się do Ostrowa, gdzie w czasie I wojny światowej zmarła matka Aleksego.
    W 1914 r. Aleksy zdał maturę w gimnazjum w Ostrowie, znanym w czasach zaborów jako kuźnia polskich kadr i ośrodek walki z germanizacją. Wstąpił do seminarium. Był zdolnym studentem i władze kościelne sprawiły, że wiedzę teologiczną pogłębiał także na uczelniach niemieckich w Münster i we Fryzyndze.
    Święcenia kapłańskie przyjął 5 kwietnia 1919 r. w Katedrze Gnieźnieńskiej, a Mszę św. prymicyjną odprawił w kościele parafialnym św. Stanisława Biskupa w Ostrowie 8 kwietnia 1919 r. Pracował jako wikariusz w Wągrowcu (lata 1919-1920), w Słupach (od 1920 r.), Trzemesznie i Gnieźnie. Nie zaprzestawał douczania się – studiował filozofię i pedagogikę na Uniwersytecie Poznańskim. Przez pewien czas pracował jako prefekt seminarium w Gnieźnie. Był również prefektem gimnazjum w Szamotułach i Rogoźnie, gdzie zyskał opinię wybitnego nauczyciela i opiekuna młodzieży. Tę umiejętność pracy z dziećmi i młodzieżą wykorzystywał dalej, szczególnie od roku 1931, gdy został powołany na probostwo w Siedleminie pod Jarocinem. W 1933 roku został notariuszem dekanalnym w Jarocinie.
    Choć był duszpasterzem niezwykle ofiarnym i oddanym swoim wiernym, po wybuchu II Wojny Światowej, w pierwszym momencie ogarnęła go panika i opuścił parafię. Po dwóch tygodniach wrócił i podczas Mszy św., ze łzami w oczach, prosił parafian o przebaczenie i zapewniał, że ich już nigdy nie opuści. Słowa dotrzymał. Miał możliwość wyjazdu do swojego brata mieszkającego w Niemczech, ale nie skorzystał z tej szansy. Gestapo przyszło po niego 6 października 1941 r., podczas gdy sprawował Mszę św. pogrzebową. Aleksy nie przerwał Mszy św. Niemcy poczekali i zatrzymali go po zakończeniu pogrzebu, nie pozwalając mu już wejść na plebanię.
    Z grupą księży, aresztowanych w innych parafiach, został umieszczony w osławionym Forcie VII – obozie koncentracyjnym Posen (w Poznaniu). Zabrano mu tam ciepłe okrycie. 30 października 1941 r. całą grupę przewieziono do obozu koncentracyjnego w Dachau. Ks. Aleksy został numerem obozowym 28086.
    Zachowały się jego listy obozowe wyrażające ufność w wolę Bożą i świadomość cierpienia z Chrystusem oraz konieczność cierpliwego znoszenia cierpień dla Niego. Katorżnicze życie obozowe, praca ponad siły i głód szybko wyniszczały. Aleksy przetrwał 9 miesięcy. 25 lipca 1942 r. przeniesiono go do rewiru dla chorych. Dostał krwawej biegunki i 1 sierpnia 1942 r. odszedł do Pana. Przed śmiercią prosił przyjaciela kapłana, który mu udzielił rozgrzeszenia, by po wyzwoleniu udał się do Siedleminia i powiedział w kościele jego parafianom, z którymi się czuł złączony więzami miłości, że „wszystkie udręki i tortury, jakie przyszło mu znosić w obozie, ofiarował Bogu za nich; że błogosławi wszystkim i prosi ich o modlitwę za swoją duszę” (ks. Zygmunt Sroczyński).
    Beatyfikował go św. Jan Paweł II w dniu 13 czerwca 1999 r. podczas Mszy sprawowanej w Warszawie w gronie 108 polskich męczenników II wojny światowej. Uhonorowany został m.in. portretem w galerii wykładowców i absolwentów w I Liceum Ogólnokształcącym im. Kompałły i Lipskiego (d. Gimnazjum Męskie).
  8. Rospenk Marian 1920
    Marian Rospenk urodził się 30 czerwca 1896 r. Święcenia kapłańskie przyjął 20 marca 1920 r. we Wrocławiu. Był wikariuszem w parafii w Opalenicy (? – 05.1920), Komornikach (05.1920 – 14.10.1920), Kórniku (15.10.1920 – ?), Ostrowie Wlkp. (1925 – 30.06.1929), Grabowie (01.07.1929 – ?). W późniejszych latach został proboszczem w Mieszkowie. W 1928 r. wydał publikację „Krótki zarys dziejów m. Ostrowa” (1928). Zmarł 26 sierpnia 1948 r. Pochowany został w Poznaniu.
    Źródło: wtg-gniazdo.org i własne
  9. Remelski Stanisław 1921
    Stanisław Kostka Remelski urodził się 8 listopada 1893 r. Święcenia kapłańskie przyjął 17 grudnia 1921 r. w Łomży. Był wikariuszem w miejscowościch: Mały Płock, Barałowo, Raczki, Oborniki, Modrze. Pewien czas zajmował stanowisko prefekta gimazjum w Łodzi. Kolejne placówki obejmował już jako proboszcz: Morawin (1932 – 1945), Bukownica (1945 – 1946), Kleszczewo parafia pw. Wszystkich Świętych (1946 – 1948), Czerlejno parafia pw. NMP Wniebowziętej (1946 – 1949). Zmarł 19 grudnia 1949 r. w Czerlejnie, gdzie został pochowany przy kościele.
    Źródło: wtg-gniazdo.org
  10. Michałowicz Czesław 1922
    Michałowicz Czesław Józef (1892–1939), ksiądz, działacz społeczno-polityczny. Ur. 8 VII w Ostrowie Wielkopolskim, był synem rzeźnika Teodora i Jadwigi Jakubowskiej. Do gimnazjum uczęszczał w Ostrowie, skąd w r. 1906 został wydalony, gdyż młodsze jego rodzeństwo brało udział w strajku szkolnym. Ponownie przyjęty w n. r., wstąpił do gimnazjalnego tajnego Tow. Tomasza Zana (TTZ). W l. 1911–13 był prezesem TTZ, które pod jego kierownictwem znacznie się rozwinęło; należał do pionierów ruchu elsowskiego i skautowego w Ostrowie. W r. 1913 wskutek szykan pruskich profesorów przeniósł się do gimnazjum w Hildesheimie, gdzie założył koło TTZ dla uczniów narodowości polskiej, pochodzących z Wielkopolski i Kaszub. Tamże zdał w r. 1914 maturę i podjął studia teologiczne w Münster (Monasterze). W czasie pierwszej wojny światowej służył w armii pruskiej na froncie zachodnim. Wśród żołnierzy Polaków rozwijał akcję uświadomienia narodowego. Nie mógł ukończyć kursu oficerskiego wskutek donosu policji ostrowskiej.
    Na wieść o rewolucji w Niemczech powrócił M. do Ostrowa i stał się jednym z przywódców ruchu niepodległościowego młodzieży polskiej. Dn. 25 XI 1918 został po swym bracie Wiktorze, który wstąpił do batalionu poznańskiego w Szczypiornie, sekretarzem Powiatowej Rady Ludowej w Ostrowie. Wziął zbrojny udział w wyzwoleniu tego miasta. Rozwijał żywą działalność w południowej Wielkopolsce. W początkach 1919 r. rzucił hasło zajęcia się młodzieżą powracającą z pruskiej służby wojskowej oraz pracy zmierzającej do integracji i wychowania obywatelskiego młodzieży różnych warstw i zawodów. W tym celu założył Stowarzyszenie «Spójnia», którego został prezesem. Silnie angażował się w ruchu abstynenckim, zwłaszcza w Związku Towarzystw Abstynenckich «Wyzwolenie». Zabiegał o spolszczenie szkolnictwa. Udzielał się w Stronnictwie Mieszczańskim. Dn. 1 VII 1919 wstąpił do Seminarium Duchownego w Poznaniu, gdzie wskrzesił w formie półjawnej Koło Grupy Narodowej. Latem n. r. był w trójce kleryków poznańskich, których na prośbę Wojciecha Korfantego wysłał kard. Edmund Dalbor na Górny Śląsk z zadaniem przeprowadzenia polskiej agitacji przed plebiscytem. Działalność jego w powiecie kozielskim spotkała się z uznaniem polskiego komitetu plebiscytowego.
    Studia filozoficzne i teologiczne odbył M. w Seminarium Duchownym w Poznaniu i Gnieźnie. Groziło mu usunięcie z Seminarium, gdyż zanadto pochłaniała go polityka. Dn. 17 XII 1922 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk kard. E. Dalbora, który okazał duże zrozumienie dla jego społecznej pasji działania. Po krótkim pobycie na wikariacie w kościele Św. Trójcy w Gnieźnie został skierowany do pracy w katolickim ruchu robotniczym. W l. 1923–4 wspomagał ks. Walentego Dymka, w r. 1925 był jego następcą na stanowisku sekretarza generalnego Związku Katolickich Towarzystw Robotników Polskich w Archidiecezjach Gnieźnieńskiej i Poznańskiej. Obowiązki te pełnił do 31 XII 1935, przyczyniając się do znacznego ożywienia Związku. W l. 1929–35 był redaktorem „Robotnika”, organu chrześcijańskiego ruchu robotniczego w Polsce. Podniósł jego nakład i poziom. Stworzył i redagował dwa inne czasopisma Związku, z których jedno, ukazujące się w Poznaniu w l. 1925–34, nosiło tytuł „Wiadomości Organizacyjne dla Zarządów Katolickich Towarzystw Robotników”. W r. 1931 brał udział jako jedyny delegat polski w II kongresie katolickiej międzynarodówki robotniczej w Utrechcie i kongresie chrześcijańskich związków zawodowych w Antwerpii. Należał do założycieli i był członkiem kuratorium Katolickiej Szkoły Społecznej w Poznaniu. Często odwiedzał ośrodki katolicyzmu społecznego i polonijne skupiska robotnicze w Europie i Ameryce Północnej, a w r. 1930 wszedł w skład poznańskiego komitetu wojewódzkiego organizującego Tydzień Emigranta Polskiego. Mimo że nie angażował się bezpośrednio politycznie, miał niemałe wpływy, zwłaszcza w Narodowej Partii Robotniczej i Chrześcijańskiej Demokracji. Działał w kierunku połączenia tych dwóch stronnictw i zjednoczenia chrześcijańskiego ruchu zawodowego. M. był autorem broszury pt. Stosunek Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej do starszego społeczeństwa oraz innych organizacji (P. 1933) oraz licznych artykułów ogłaszanych w prasie poznańskiej i ostrowskiej, m. in. Dzieje Związku Katolickich Towarzystw Robotników Polskich („Robotnik”, P., 1925 nr z 24 III).
    Dn. 1 XII 1935 został M. proboszczem największej parafii poznańskiej pod wezwaniem Najśw. Serca Jezusa i Św. Floriana na Jeżycach. Stworzył tam prężny ośrodek Akcji Katolickiej. W r. 1937 zaczął wydawać „Tygodniczek dla dzieci parafii jeżyckiej”. W czasie drugiej wojny światowej został aresztowany 3 XI 1939 w Poznaniu przez Niemców i uwięziony w Forcie VII. Zginął w nieznanych okolicznościach 10 XI 1939. W akcie zgonu gestapo podało fikcyjną przyczynę śmierci, samobójstwo przez powieszenie.
    Źródło: Michałowicz Czesław Józef, [online] Warszawa: Narodowy Instytut Audiowizualny [dostęp 13.03.2018]. Dostępny w internecie: http://www.ipsb.nina.gov.pl/a/biografia/czeslaw-jozef-michalowicz
  11. Samulski Antoni 1923
  12. Wojciechowski Czesław 1924
  13. Piaskowski Walenty 1925
    Urodził się 23 stycznia 1901 w Rokosowie Wielkopolskim w rodzinie Józefa i Jadwigi z d. Walendowska. Po ukończeniu szkoły elementarnej uczył się w gimnazjum w Ostrowie, gdzie w 1919 roku zdał egzamin dojrzałości. Studia teologiczne rozpoczął w 1921 roku w Seminarium Duchownym w Poznaniu. W lutym 1925 roku jako diakon wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i ukończył studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 5 lipca 1925 w Krakowie z rąk abpa Adama Stefana Sapiehy.
    Jako wikariusz duszpasterzował najpierw w parafiach: św. Augustyna w Lipinach, św. Anny w Janowie, św. Jadwigi w Szopienicach i św. Barbary w Królewskiej Hucie. W listopadzie 1931 roku zdał egzamin proboszczowski. Po nominacji ks. proboszcza Józefa Gawliny na Biskupa Polowego w 1933 roku ks. Piaskowski przez kilka miesięcy pełnił funkcję administratora w parafii św. Barbary w Królewskiej Hucie.
    W latach 1934-1936 roku był wikariuszem w parafiach: św. Wawrzyńca w Wirku-Nowej Wsi, katedralnej Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach oraz św. Marii Magdaleny w Cieszynie (obecnie diecezja bielsko-żywiecka). W styczniu 1936 roku bp S. Adamski mianował go administratorem w parafii Opatrzności Bożej w Ligocie k. Bielska (obecnie diecezja bielsko-żywiecka).
    Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku ks. Piaskowski został najpierw aresztowany, a następnie zmuszony do opuszczenia Górnego Śląska. Do diecezji katowickiej powrócił tuż przed zakończeniem okupacji hitlerowskiej. W marcu 1945 roku otrzymał nominację na administratora w parafii św. Marii Magdaleny w Bielszowicach. Na emeryturę przeszedł w 1971 roku. Zmarł 1 marca 1973 w Bielszowicach i tam został pochowany.
    Źródło: http://www.encyklo.pl/index.php?title=Piaskowski_Walenty
  14. Niewitecki Roman 1926
  15. Kupczyk Jan 1927
  16. Szymkowiak Eryk 1927
    Ks. Eryk Szymkowiak – brat Bł. S. Sancji

    Ksiądz Eryk Szymkowiak urodził się 12.04.1902 roku w Grobelce, w powiecie śremskim. Był jednym z pięciorga dzieci Augusta i Marianny z Duchalskich. Miał jeszcze trzech braci Mariana, Zbigniewa i Mieczysława i siostrę Janinę (BŁOGOSŁAWIONA Siostra Sancja Szymkowiak). Ojciec późniejszego księdza Eryka pracował jako leśnik, natomiast matka zajmowała się domem i dziećmi. W domu Szymkowiaków patriotyzm zawsze silnie łączył się z religią, a sprawom wychowania dzieci poświęcano bardzo wiele uwagi. Dlatego też z domu rodzinnego ksiądz Eryk wyniósł silną wiarę, mocne zasady moralne oraz nawyk sumiennego wykonywania swoich obowiązków. Po ukończeniu szkoły powszechnej w 1913 roku rozpoczął naukę w gimnazjum w Ostrowie, którą ukończył 12.06.1922 roku.
    22.07.1922 roku Eryk Szymkowiak złożył na ręce księdza arcybiskupa gnieźnieńskiego i poznańskiego Edmunda Dalbora prośbę o przyjęcie do Seminarium Duchownego w Poznaniu. Prośba została przyjęta, w związku z czym mógł 30.09.1922 roku rozpocząć studia. W poznańskim Seminarium przebywał do końca października 1924 roku.
    Z dniem 1.11.1924 został skierowany przez księdza kardynała Edmunda Dalbora na studia w Instytucie Katolickim w Paryżu. Przebywał tam do 29.06.1926 roku. Podczas studiów w Paryżu dał się poznać jako: „(…) człowiek cichego usposobienia, sumienny pod każdym względem, wypełniający gorliwie swoje obowiązki zarówno pod względem nauki, jak i wyrobienia się duchowego”. 3.04.1926 roku, za zgodą władzy duchownej z Poznania, otrzymał święcenia subdiakonatu z rąk księdza biskupa Bandrüllarta, rektora Instytutu Katolickiego w Paryżu. Po odbytych w stolicy Francji studiach miał tam pozostać przez następne 3 lata, aby zgodnie z wcześniejszą umową „odpracować” czas nauki, zajmując się polskimi emigrantami. Władze kościelne zgodziły się jednak na jego wcześniejszy powrót do kraju i skierowały go na studia uzupełniające do Gniezna. Święcenia kapłańskie otrzymał 3.07.1927 roku. 15.08.1927 roku powołany został na wikariusza do Wyskoci, gdzie z krótką przerwą (na posługiwanie w Jankowie Zaleśnym) przebywał do 18.02.1928 roku. Z dniem 19.02.1929 roku został mianowany przez księdza kardynała Augusta Hlonda nauczycielem religii przy gimnazjum państwowym w Rogoźnie. Od 1.12.1930 roku pełnił funkcję prefekta w prywatnym gimnazjum dra Czajkowskiego w Poznaniu. 24.06.1933 roku zwrócił się z prośbą do swoich zwierzchników, aby zwolnili go w związku z chorobą z funkcji prefekta i skierowali do pracy parafialnej. Z polecenia księdza biskupa Walentego Dymka z dniem 1.07.1933 roku ksiądz Eryk Szymkowiak objął administrację kaplicy publicznej w Drobninie (zastąpił na tym stanowisku księdza Porankiewicza). Po ustanowieniu w Drobninie parafii, co nastąpiło 21.12.1933 roku, ksiądz Szymkowiak z dniem 1.01.1934 roku został jej pierwszym proboszczem. Otrzymał przy tym zadanie zbudowania kościoła w tej miejscowości, z czego, jak czas pokazał, wywiązał się znakomicie. Ksiądz Szymkowiak był zresztą nie tylko dobrym budowniczym. Potrafił wokół siebie zebrać grupę ludzi, z którymi wspólnie organizował życie parafialne, zajmował się sprawami społecznymi i oświatowymi. To z jego inicjatywy 7.10.1934 roku utworzony został parafialny oddział Akcji Katolickiej. Ksiądz Szymkowiak udzielał się również w innych organizacjach kościelnych, działających na terenie parafii drobnińskiej, jak: Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej oraz Katolickie Towarzystwo Robotników Polskich. Przewodniczył także komitetowi odpowiedzialnemu za budowę kościoła, inicjował urządzanie akademii i przedstawień teatralnych z okazji różnych świąt państwowych i religijnych, organizował pielgrzymki do Gniezna i na Jasną Górę. W roku 1935 współtworzył także parafialną bibliotekę (liczyła 150 tomów), która posiadała dwie czytelnie znajdujące się w Drobninie i Garzynie. Nie zapominał także o chrześcijańskim miłosierdziu względem potrzebujących, wynikającym z nauki społecznej kościoła. Organizował opłatki dla biednych dzieci, pomagał bezrobotnym, wspomagał także istniejącą od 1938 roku miejscową ochronkę. Był także spowiednikiem mieszkających w drobnińskiej szkole sióstr Serafitek. Jego działalność była nacechowana troską o człowieka, o jego życie duchowe i religijne. Wszystko co robił, podporządkował swojemu powołaniu. Z usposobienia był cichy i skromny. Nie dbał zbytnio o swe ziemskie wygody. Za to, że dla każdego miał dobre słowo, był szanowany i lubiany.
    W latach 1935-1936, kiedy przebywał już w Drobninie, bardzo często odwiedzała go jego siostra Janina. To właśnie tutaj poznała życie zakonne serafitek, tutaj też ostatecznie ukształtowało się jej powołanie. Podjęła decyzję o wstąpieniu do tego zakonu. Została beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II 18 sierpnia 2002.
    Latem 1939 roku, kiedy stało się jasne, że dojdzie do wojny z Niemcami, ksiądz Szymkowiak został ostrzeżony, iż z powodu swojego wcześniejszego zaangażowania może zostać aresztowany i uwięziony. Dlatego, kiedy już doszło do niemieckiej agresji, opuścił Drobnin i podobnie jak wielu innych mieszkańców gminy Krzemieniewo, próbował się ewakuować na wschód kraju. W swojej podróży dotarł do Warszawy. Tam też, podczas bombardowania mającego miejsce 15.09.1939 roku, ksiądz Eryk Szymkowiak zginął. Jego grób znajduje się na cmentarzu przykościelnym w Drobninie, po stronie południowej kościoła, którego był budowniczym i który tak ukochał. 

  17. Matuszczak Stanisław 1928
    Ksiądz prałat Stanisław Matuszczak był długoletnim ostrowskim proboszczem. Urodził się 6 września 1902 roku w Krępie koło Ostrowa. Był synem Józefa, kierownika wodociągów miejskich i Katarzyny  z domu Kaźmierczak. Po ukończeniu sześcioklasowej szkoły powszechnej na Krępie w roku 1914 rozpoczął naukę w Gimnazjum Męskim w Ostrowie. Aktywnie udzielał się w pracach Towarzystwa Tomasza Zana. W powstaniu wielkopolskim brał udział jako członek drużyny gońców Towarzystwa Młodzieży ,,Pogotowie’’. Podczas wojny polsko – bolszewickiej 1920 roku służył jako ochotnik – harcerz  w kompanii telegraficznej w Poznaniu. Świadectwo dojrzałości  uzyskał  w roku 1922. W tym samym roku rozpoczął studia inżynierskie na Politechnice Gdańskiej, ale już na drugim semestrze zmienił kierunek kształcenia i podjął studia filozoficzne, a następnie teologiczne w Poznaniu i Gnieźnie. Święcenia kapłańskie ks. Stanisław Matuszczak przyjął w dniu 3 marca 1928 roku. Był wikariuszem  w Śremie i w Kolegiacie św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Pełnił funkcję sekretarza generalnego Katolickiego Związku Robotników Polskich w Poznaniu. Od 1930 roku był członkiem Kolegium Mansjonarzy, zrzeszającego kapłanów pełniących wyznaczone funkcje duszpasterskie i liturgiczne przy katedrach, kolegiatach i znaczniejszych parafiach. W 1937 roku przebywał  w Austrii i Szwajcarii, gdzie zapoznał się z metodami pracy tamtejszych organizacji robotniczych. W dniu 9 grudnia 1939 roku został aresztowany przez Niemców. Początkowo trafił do obozu przejściowego w Kazimierzu Biskupim. Potem osadzony został kolejno w obozach koncentracyjnych w Gusen i w Dachau, gdzie przebywał od dnia 8 grudnia 1940 roku. Otrzymał tam numer obozowy 21976. Po zakończeniu wojny ks. Stanisław Matuszczak powrócił do kraju i został proboszczem w Pniewach. Pełnił tam posługę przez dziewięć lat. W latach 1954-1981 był proboszczem parafii farnej pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa w Ostrowie. W latach 1963-1969 pełnił funkcje dziekana. W roku 1959 otrzymał godność tajnego szambelana papieskiego, a w roku 1977 – prałata honorowego papieskiego. Z inicjatywy księdza Stanisława  Matuszczaka w ostrowskiej farze pojawiły się dwa nowe dzwony na miejsce tych, które zostały zrabowane i wywiezione z naszego miasta przez hitlerowców. Dzwony te służą do dziś obecnie w parafii konkatedralnej, dawnej farze. Ks. Stanisław Matuszczak zmarł w dniu 1 kwietnia 1985 roku w Ostrowie Wielkopolskim, w wieku 82 lat. Spoczywa na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego.
  18. Dąbrowski Ludwik 1929
  19. Finke Marian 1930
    Ksiądz Marian Finke urodził się 29 listopada 1906 r. w Ostrowie Wlkp. Tam ukończył szkołę powszechną i w 1925 r. Państwowe Gimnazjum Miejskie typu klasycznego. Wielki wpływ w tym okresie wywierał na niego miejscowy proboszcz, późniejszy rektor Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu, ks. Kazimierz Rolewski. W 1925 r. wstąpił do seminarium, a ks. K. Rolewski – rektor uczelni, wypełniając opinię, zaznaczył: „uzdolnienia katechetyczne: wybitne”.
    14 czerwca 1930 r. Marian Finke przyjął święcenia kapłańskie z rąk ks. kardynała Augusta Hlonda. Pierwszą placówką duszpasterską był Kościan, natomiast od 1 grudnia tego roku został prefektem Państwowego Gimnazjum Męskiego w Rogoźnie.
    Od września 1931 r. przez 6 miesięcy był wikariuszem i kapelanem więzienia we Wronkach. Doceniając jego uzdolnienia katechetyczne, władza duchowna przeniosła go na stanowisko prefekta w Państwowym Gimnazjum im. św. Jana Kantego w Poznaniu.
    W roku 1935 zwrócił się do biskupa Walentego Dymka z prośbą o pozwolenie na studia specjalistyczne. Pragnął studiować apologetykę. Odpowiedź biskupa brzmiała: „Ja potrzebuję katechety”. W tym samym roku, będąc prefektem, rozpoczął roczne studia psychologii na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego, a 20.06.1936 r. na Uniwersytecie we Lwowie otrzymał dyplom magistra teologii. Od 1 października 1936 r. rozpoczął dalsze studia w Wiedniu. Rok później we wrześniu na kilka miesięcy wyjechał do Belgii, gdzie studiował w Instytucie Psychologiczno-Pedagogicznym przy Uniwersytecie w Louvain. W roku 1938 wrócił do Polski i 1 września podjął obowiązki prefekta w Gimnazjum im. św. Jana Kantego w Poznaniu oraz w Państwowym Pedagogium. 1 grudnia tego roku uzyskał tytuł doktora teologii na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza we Lwowie.
    Wojna zastała ks. M. Finkego w Poznaniu. W latach 1940-1941 zastępował proboszcza w parafii Poznań Górczyn. Prowadził lekcje religii. Kiedy praca stała się już niemożliwa, w roku 1942 przybył do domu rodzinnego w Ostrowie Wlkp., stamtąd udał się do brata w Łodzi i dalej do Generalnej Guberni. Schronił się w Tomaszowie Mazowieckim i pracował w przedsiębiorstwie „Bacutil”. Po ukończeniu działań wojennych powrócił do Poznania.
    Losy powojenne
    1 sierpnia 1945 r. arcybiskup Walenty Dymek powołał ks. dr. M. Finkego na stanowisko referenta Kurii Metropolitalnej, zlecając mu dział szkolny. Od tej chwili rozpoczął się jego wpływ na kształt i organizację nauczania religii w archidiecezji poznańskiej.
    W roku 1951 został wizytatorem diecezjalnym, natomiast 1 stycznia 1957 r. wizytatorem nauki religii w szkołach na terenach podległych kuratorium poznańskiemu.
    14 lutego 1957 r. kardynał Stefan Wyszyński powołał ks. M. Finkego do Komisji Szkolnej Konferencji Episkopatu Polski. Pracował nad programem z 1957 r. oraz nowym obowiązującym od 1971 r.
    Stan zdrowia i rozliczne obowiązki skłoniły go do złożenia rezygnacji w 1970 r. z pracy w Komisji. Prośba nie została przyjęta. W odpowiedzi bp Jerzy Stroba skierował do niego 12 listopada tego roku prośbę o pozostanie w Komisji, aby swą wiedzą i doświadczeniem nie pozbawił Komisji owocnej współpracy. Ksiądz M. Finke ponowił akt rezygnacji, który został przyjęty w lutym 1971 r. Wyrazem uznania dla jego wieloletniej pracy były słowa kard. S. Wyszyńskiego: „Szkoda, bardzo szkoda. Będzie nam brakowało głębokiej wiedzy, bogatego doświadczenia, jasnego sądu, mądrej syntezy, humanistycznej tolerancji i przyjacielskiego serca drogiego Księdza Profesora. Dlatego bardzo żałujemy, że warunki zdrowotne nakazują Mu skupić się wyłącznie na jego pracach poznańskich”. Po latach wiemy, że powodem tej rezygnacji była atmosfera niezrozumienia, jaka skupiła się wokół Profesora po ukazaniu się katechizmu jego autorstwa „Zostań z nami, Panie”.
    Profesor, wychowawca i redaktor
    1 września 1947 r. został mianowany profesorem Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu. Wykłady z pedagogiki i katechetyki, seminaria naukowe, ćwiczenia praktyczne z katechezy prowadził przez wiele lat. W dowód uznania, 13.11.1954 r. został mianowany profesorem. W roku 1951 podjął wykłady z katechetyki w Seminarium Zagranicznym Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu, przygotowującego kapłanów do pracy w ośrodkach polonijnych.
    Starając się o podniesienie kwalifikacji naukowych, poddał się kolokwium habilitacyjnemu, które odbyło się w rezydencji kardynała Karola Wojtyły 17 grudnia 1975 r.
    Szczególnie ulubioną dziedziną życia ks. M. Finkego była praca redaktorska. Redagował „Katechetę” od pierwszego numeru, który ukazał się z datą wrzesień-październik 1957 r., był jedynym redaktorem przez 30 lat, aż do swojej śmierci. Pod jego redakcją ukazało się 175 zeszytów, z czego ostatni, z datą wrzesień-październik 1986 r., ukazał się już po śmierci. Zmarł 8 lipca 1986 r.
    Bez reszty poświęcił swoje życie wychowaniu i katechezie, dlatego patrzymy na to życie głównie przez pryzmat dorobku naukowego i działalności katechetycznej. Wszyscy, którzy pamiętają ks. Mariana Finkego, wspominają nie tylko jego profesjonalność jako katechetyka, jeden z jego uczniów dał o tym świadectwo w kazaniu pogrzebowym: „Zawsze nas zaskakiwał nowymi pomysłami, które mogłyby wprowadzić wydawnictwo na szersze wody. Zbliżał do siebie i ośmielał nieprawdopodobną wręcz pogodą ducha i błyskotliwym dowcipem. Potrafił wyjątkowo pięknie radować się i śmiać. Do historii przejdą chyba przeróżne anegdoty opowiadane przez niego i o nim. Był przy tym człowiekiem naprawdę skromnym, a nawet nieśmiałym. (…) Wszystko bowiem, co czynił, wynikało u niego z miłości Bożej i do tej miłości prowadził innych. Ufamy bardzo, że i on sam przez całą wieczność będzie uczestniczył w radości miłowania Boga”.
    Źródło: Aleksandra Bałoniak/przewodnik-katolicki.pl
  20. Krysiak Michał 1930
  21. Pacyna Józef 1930
    Ksiądz Józef Pacyna był jednym z najwybitniejszych duchownych wywodzących się z regionu ostrowskiego. Dał się poznać nie tylko jako wychowawca wielu pokoleń młodzieży, ale także jako człowiek o wybitnych zdolnościach naukowych.
    Urodził się w dniu 2 lipca 1906 roku w Jankowie Przygodzkim. Po ukończeniu szkoły powszechnej kontynuował naukę w Gimnazjum Męskim w Ostrowie Wielkopolskim. To właśnie w tej placówce w 1925 roku otrzymał świadectwo dojrzałości z bardzo dobrymi wynikami po czym zgłosił się do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu. Tam po pięciu latach studiów święcenia kapłańskie przyjął w dniu 14 czerwca 1930 roku z rąk ówczesnego Prymasa Polski księdza kardynała Augusta Hlonda. Po kilku latach pracy duszpasterskiej ks. Józef Pacyna został skierowany na studia specjalistyczne na Uniwersytecie Katolickim w Louvain, w Belgii. Ukończył je w roku 1937 z wyróżnieniem. Od 1 listopada 1937 roku był wykładowcą filozofii chrześcijańskiej w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Gnieźnie, pełniąc tam jednocześnie obowiązki prefekta. W czasie II wojny światowej ks. Józef Pacyna był więziony. Władze okupacyjne aresztowały go 19 marca 1942 roku we Wrocławiu. Osadzono go następnie w obozie w Radogoszczy. Po kilku miesiącach zwolniono go i wywieziono na roboty przymusowe w głąb Niemiec. Przez pierwsze dwa miesiące po wyzwoleniu przebywał w rodzinnej wsi w Jankowie Przygodzkim i obsługiwał tamtejszą parafię pw. św. Józefa. Następnie wrócił do Gniezna. W okresie od 1 września 1947 roku do 31 sierpnia 1963 roku ks. Józef Pacyna piastował funkcję rektora Prymasowskiego Seminarium Duchownego w Gnieźnie. Pełnił tam dodatkowo wiele innych funkcji, m.in. sędziego posynodalnego, cenzora ksiąg treści religijnej i egzaminatora posynodalnego. W 1952 roku został obdarzony przez Papieża Piusa XII godnością Szambelana Jego Świątobliwości. W 1963 roku przeszedł na duszpasterską placówkę do parafii św. Wawrzyńca w Gnieźnie. Ksiądz Józef Pacyna zmarł w dniu 5 lipca 1985 roku w Gnieźnie, mając 79 lat. Spoczywa w grobowcu rodzinnym znajdującym się na cmentarzu parafialnym w Jankowie Przygodzkim.
    Źródło: http://wlkp24.info/wspomnienie/w-pacyna-882ff/
  22. Adamczak Franciszek 1931
  23. Ziembiewicz Roman 1931
  24. Grzesiek Wiktor 1932
    Wiktor Grzesiek urodził się w 1907 r. w Przygodzicach. Święcenia kapłańskie przyjął 12 grudnia 1932 r. Był wikarym w Pruścach, Wieleniu, Lesznie. W latach 01.09.1937 – 1940 był katechetą w Poznaniu. W roku 1940 trafił do obozu w Dachau, gdzie był więziony do 1945 r. W latach 1945 – 1946 był kapelanem polskiego batalionu we Francji. Został wykładowcą w seminarium w Paryżu (1946 – 1967). W międzyczasie ukończył studia (1955). W latach 1967 – 1982 był wicedyrektorem Polskiego Seminarium Duchownego w Paryżu. Zmarł 30 września 1982 r. w Paryżu i tam został pochowany.
    Źródło: wtg-gniazdo.org
  25. Nogala Teodor 1932
    Teodor Nogala urodził się 15 października 1909 roku w Radłowie. Był synem Jana – starszego asesora kolejowego i Magdaleny z domu Kuroszczyk. Miał pięciu braci i siostrę. Dzieciństwo spędził wraz z rodzicami w Westfalii, gdzie uczęszczał do szkoły elementarnej. Gdy rodzina powróciła z emigracji zarobkowej, został uczniem Gimnazjum Męskiego w Ostrowie, w którym 13 maja 1927 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. W tym samym roku wstąpił do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu i Gnieźnie. 12 czerwca 1932 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk kardynała Augusta Honda. Jako wikariusz pracował kolejno u sióstr w Pokrzywnie, następnie w Krotoszynie i Rawiczu. Z dniem 1 kwietnia 1938 roku przeniósł się do parafii św. Marcina w Poznaniu. Powołany w sierpniu 1939 roku do wojska, objął stanowisko kapelana w stopniu kapitana przy 56 Pułku Piechoty w Lesznie. Ciężko ranny w bitwie pod Ostrołęką przebywał w szpitalu wojskowym w Warszawie. Po powrocie do Poznania, na przełomie roku 1939 i 1940 został wywieziony wraz z ludnością cywilną do Generalnej Guberni. Znalazł schronienie i pełnił funkcję kapelana w majątku hrabiego Romera pod Krakowem. Na wiadomość o oswobodzeniu Poznania natychmiast wrócił. Na polecenie władz duchownych udał się do Lubonia, by tam objąć parafię św. Jana Bosko. Z dniem 29 marca 1945 roku został jej administratorem, a następnie proboszczem. Przy życzliwej pomocy wiernych udało się w krótkim czasie odbudować doszczętnie spalony kościół i dom parafialny, a także zbudować probostwo oraz reaktywować wszystkie stowarzyszenia katolickie. 27 października 1946 roku ks. Teodor Nogala poświęcił kościół, a następnego dnia również nowy ołtarz Judy Tadeusza. Organizował wspólnotę parafialną w trudnym okresie stalinowskim. W trosce o najmłodsze dzieci zorganizował w budynku parafialnym ochronkę. Prowadząc ożywioną działalność duszpasterską oddał się także pracy publicystycznej. Wydał zbiory dla dzieci pt. ,,Takich jest Królestwo Niebieskie” i ,,Pan Jezus już się zbliża” oraz podręcznik dla ministrantów. Był też autorem ilustrowanego mszalika pt. ,,Msza święta dla dzieci”. Wiele swoich kazań udostępnił kapłanom w maszynopisie. Był zapraszany do Seminarium Duchownego ze specjalnymi wykładami dla alumnów IV roku studiów na temat duszpasterstwa dzieci i młodzieży, w której to dziedzinie się specjalizował. Nie szczędził swych sił, chociaż poważnie chorował na serce. Zmarł 22 listopada 1973 roku w Luboniu. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Żabikowie. Społeczeństwo Lubonia w uznaniu jego zasług nazwało jedną z ulic w parafii św. Jana Bosko imieniem Księdza Teodora Nogali. Rada Miasta Lubonia uchwałą z dnia 30 września 2004 roku pośmiertnie przyznała mu medal ,,Zasłużony dla Miasta Lubonia”.
    – Zapisał się w pamięci swoich parafian jako przykład niezwykłej dobroci i wzór cnót, chociaż był człowiekiem skromnym i nigdy nie zabiegał o popularność. Ks. Teodor Nogala poświęcił Luboniowi wszystkie swoje siły i chociaż nie urodził się w naszym mieście, pozostał w nim na zawsze – czytamy w uzasadnieniu uchwały.
    Źródło: http://wlkp24.info/wspomnienie/w-ks-nogala-teodor-5287d/
  26. Szuda Antoni 1932
  27. Klimkiewicz Witold
  28. Nowacki Franciszek 1933
  29. Rainert Roman 1934
  30. Fołczyński Stanisław 1935
  31. Rogalewski Leon 1935
  32. Kochniak Franciszek 1939
  33. Świtała Antoni 1939
    Urodzony 12 czerwca 1915 r. w Topoli Wielkiej. Święcenia kapłańskie przyjął 6 czerwca 1939 r. w Poznaniu. W latach 1939-41 był wikariuszem w Nieparcie. Aresztowany 16 kwietnia 1941, więziony w więzieniu w Rawiczu, zwolniony, ponownie aresztowany 6 października 1941, przetransportowany do obozu koncentracyjnego Dachau – nr obozowy 28444, gdzie 27.07.1942 zginął – na gruźlicę. W Nieparcie znajduje się tablica pamiątkowa ufundowana przez parafian.
  34. Bielski Stanisław 1940
  35. Grzęda Józef 1941
  36. Olejniczak Czesław 1941
  37. Rychwalski Lech 1941
  38. Karliński Stanisław 1947
  39. Malczewski Tadeusz 1948
  40. Olejniczak Henryk 1949
  41. Baraniak Wenancjusz 1950
  42. Szymański Walenty 1951
  43. Fengler Zbigniew 1952
  44. Radomski Adam 1952
  45. Kujawa Henryk 1954
  46. Lisiecki Tadeusz 1957
  47. Kołodziej Władysław 1957
  48. Pankowski Jerzy 1957
  49. Przybylski Andrzej 1957
  50. Wnuk Stanisław 1957 (Ośrodek Duszpasterski NMP)
  51. Smardz Czesław 1961
  52. Kędzierski Jerzy 1962 (Ośrodek Duszpasterski NMP)
  53. Przybył Artur 1963
  54. Żurawski Jerzy 1963
  55. Nowak Marian 1965
    Ksiądz Marian Nowak urodził się 9 lipca 1940 roku w Topoli Małej. Jego rodzicami byli Antoni i Maria z domu Glinkowska. Po zdaniu matury w 1959 roku zgłosił się do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu. Sakrament kapłaństwa przyjął 27 maja 1965 roku z rąk arcybiskupa Antoniego Baraniaka. Mszę świętą prymicyjną odprawił w ostrowskiej farze. Posługę kapłańską jako wikariusz pełnił w Kaszczorze, Kościanie, Poznaniu (parafie św. Antoniego, św. Marcina, św. Stanisława Kostki) i Szamotułach. Pracując w parafii św. Marcina w Poznaniu był równocześnie w latach 1976-1982 kapelanem szpitala miejskiego przy ulicy Szkolnej. W 1982 roku otrzymał zadanie organizacji ośrodka duszpasterskiego Miłosierdzia Bożego i budowy kościoła na Osiedlu Jana III Sobieskiego. Jedną część zdewastowanego budynku po administracji spółdzielni mieszkaniowej zaadaptował na kaplicę, a drugą na plebanię. W 1984 roku został powołany na funkcję proboszcza parafii Miłosierdzia Bożego. Systematycznie gromadził materiały budowlane. W 1986 roku został wmurowany kamień węgielny, a 19 grudnia 1991 roku  arcybiskup Jerzy Stroba konsekrował nowo wybudowaną świątynię. Wraz z nią w ciągu zaledwie kilku lat powstał także cały kompleks parafialny. W uznaniu zasług w 1993 roku ks. Marian Nowak został mianowany kanonikiem honorowym Kapituły Katedralnej. Okazał się dobrym gospodarzem i administratorem, jednak rzeczą dla niego zawsze najważniejszą była formacja duchowa parafian. Dzięki jego zaangażowaniu 22 kwietnia 2001 roku kościół został ogłoszony Diecezjalnym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Od roku 2004 ks. Marian Nowak był dziekanem dekanatu Poznań-Piątkowo. Na rok przed śmiercią obchodził jubileusz 40-lecia święceń kapłańskich. W czasie trwającej półtora roku choroby nie przestawał snuć planów na przyszłość, które częściowo zdołał jeszcze zrealizować. W niewykończonym skrzydle domu parafialnego przygotowywał mieszkanie dla sióstr Matki Bożej Miłosierdzia i dla siebie, na czas emerytury. Miał także dalszy plan budowy Domu Pielgrzyma. Zmarł 21 marca 2006 roku. Bliskie związki rodzinne sprawiły, że w testamencie zażyczył sobie, by jego ciało spoczęło na Ziemi Ostrowskiej. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 25 marca w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Poznaniu oraz w ostrowskiej Konkatedrze. Ks. kanonik Marian Nowak został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego. W pierwszą rocznicę jego śmierci odprawiono uroczystą mszę świętą pod przewodnictwem biskupa Grzegorza Balcerka. Po niej w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Poznaniu odsłonięto i poświęcono tablicę pamiątkową ku czci zmarłego proboszcza.
  56. Dolata Bolesław 1966
  57. Królak Kazimierz 1966
  58. Ziętek Jan 1966 (Ośrodek Duszpasterski NMP)
  59. Klósak Kazimierz 1969
  60. Foedke Alojzy 1970
  61. Godziszewski Alojzy 1972
  62. Kamzol Józef 1974
  63. Szcześniak Andrzej 1975
  64. Kiczka Henryk 1976
  65. Kondal Jerzy 1977
  66. Drop Stefan 1980
  67. Marciniak Leszek Jan 1980
  68. Nowak Andrzej 1981
  69. Klepacz Jacek 1985
  70. Rak Tomasz 1987
  71. Musiał Andrzej 1988
  72. Ziółkowski Waldemar 1991
  73. Nowicki Janusz 1992
  74. Białobłocki Maciej 1993
  75. Galewski Karol 1996
  76. Jasianek Marek 2000
  77. Pieprzek Marcin 2008
  78. Smug Łukasz 2010
  79. Nasiadek Paweł 2012
  80. Aleksy Stasiak 2018

Księża zakonni pochodzący z parafii św. Stanisława Biskupa Męczennika od roku 1931

  1. Buchwald Kazimierz OMI 1931
  2. Spychalski Leon OMI 1931
  3. Szostak Tomasz OMI 1931
  4. Porankiewicz Edmund OMI 1932
  5. Warszawski Józef SJ 1933
    ks. dr Józef Warszawski – ks. mjr Józef Warszawski, pseudonim Ojciec Paweł – Urodzony 9 marca 1903 r. w Hamburgu, gdzie ukończył siedmioklasową Katolische Gemeindeschule (1907–1914). W Niemczech był członkiem polskiego Sokoła oraz „Polsko-Katolickiego Towarzystwa Rękodzielników”. Po I wojnie światowej zamieszkał w Polsce, w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie ukończył Gimnazjum Męskie. Podczas II wojny światowej działał w ruchu oporu. Był żołnierzem AK w stopniu majora – ps. Ojciec Paweł. Walczył w powstaniu warszawskim w Zgrupowaniu „Radosław”. Po kapitulacji powstania znalazł się w Stalagu X-B Sandbosel. Po zakończeniu wojny mieszkał w Wielkiej Brytanii, a od 1950 roku w Rzymie, gdzie został profesorem na Gregorianum, a także przez kilka lat pełnił funkcję kierownika polskiej sekcji Radia Watykańskiego. W 1995 r. otrzymał Honorowe Obywatelstwo Miasta Ostrowa Wielkopolskiego (które uważał za miasto rodzinne). Był członkiem Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od 1965). Zmarł 1 listopada 1997 r. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W Ostrowie nazwano ulicę imienia o. Józefa Warszawskiego.
  6. Groszke Ludwik OMI 1935
  7. Wiertelak Marian SDB 1938
  8. Fikus SDB
  9. Kamiński Czesław TChr 1940
    Ks. Czesław Kamiński urodził się 15 czerwca 1914 r. w Ostrowie Wielkopolskim. Do Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej wstąpił w 1934 r. Profesję zakonną złożył 29 września 1939 r., a rok później – 21 lipca 1940 r. – przyjął w Krakowie święcenia prezbiteratu z rąk bp. Stanisława Rosponda. W 1950 r. uzyskał na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim stopień doktora prawa kanonicznego. Ks. dr Czesław Kamiński pełnił w Towarzystwie Chrystusowym wiele odpowiedzialnych funkcji. Był m.in. pierwszym rektorem seminarium i wykładowcą prawa kanonicznego, zastępcą przełożonego generalnego, przełożonym regionalnym na Francję, Anglię i Niemcy, członkiem Rady Generalnej Towarzystwa, przełożonym Domu Głównego w Poznaniu i wreszcie, w latach 1976-1983, przełożonym generalnym Towarzystwa Chrystusowego. Przez znaczną część życia był bliskim współpracownikiem współzałożyciela zgromadzenia o. Ignacego Posadzego. Pamiętał dobrze kard. Augusta Hlonda – założyciela Towarzystwa. Od wielu lat mieszkał w domu Towarzystwa w Puszczykowie. Zmarł 13 lipca 2008 r. nad ranem w Puszczykowie k. Poznania. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w czwartek 17 lipca 2008 r. w Poznaniu, w Domu Głównym Towarzystwa Chrystusowego. Spoczął w kwaterze Towarzystwa Chrystusowego na Cmentarzu na Miłostowie.
  10. Drabent Marian TChr 1943
  11. Kamiński Henryk TChr 1949
  12. Figaszewski Jerzy OCD 1953
  13. Bartz Piotr CP 1954
  14. Orczykowski Dominik OFMCap 1954
  15. Frydryszak Henryk SDB 1958
  16. Glinkowski Rafał OSPPE 1962
  17. Lisiak Andrzej CRL 1969
  18. Sobala Andrzej CRL 1969
  19. Szóstak Antoni SVD 1977
  20. Kurzac Marian 1978
  21. Sierański Ryszard OMI 1979
    O. Ryszard urodził się 21 marca 1953 r. w Ostrowie, syn Kazimierza Sierańskiego i Jadwigi zd. Figiel. W 1972 r. ukończył Seminarium w Markowicach. Tego samego roku wstąpił do Zgromadzenia oo. Oblatów w Obrze. Formacja zakonna ukształtowała szczególną wrażliwość na ludzi ubogich, zgodnie z charyzmatem zgromadzenia zawartym w słowach założyciela, św. Eugeniusza: „Głosić Ewangelię ubogim posłał mnie Pan”. Jako kleryk doświadczył w swoim życiu obecności i miłości żywego Chrystusa, czego następstwem było przekonanie, że Chrześcijaństwo jest czymś więcej niż religią, czy systemem wartości. Jest relacją dwóch osób – Boga i człowieka przezywaną we wspólnocie Kościoła. Święcenia kapłańskie przyjął w 1979 roku. Od samego początku swojej posługi czuł się szczególnie posłany do ludzi będących poza Kościołem. W 1987 roku przyjechał do Katowic i za zgodą przełożonych rozpoczął posługę w śród ludzi żyjących na ulicy. Krótko później zaczęli się w okół niego gromadzić młodzi ludzie, którzy chcieli się dzielić swoim doświadczeniem Boga z osobami „których życie woła o nadzieję”. Z tego grona, w grudniu 1993 r. abp. Damian Zimoń powołał do istnienia Wspólnotę Dobrego Pasterza, jako publiczne stowarzyszenie wiernych Kościoła Katolickiego, oraz swoim dekretem posłał do posługi duszpasterskiej i charytatywnej wśród ludzi ubogich i uzależnionych, głównie młodych. Kilka lat później o.Ryszard dostał zgodę przełożonych na zamieszkanie poza wspólnotą zakonną. Swoją posługę we Wspólnocie Dobrego Pasterza o.Ryszard zakończył w kwietniu 2014 i powrócił do życia zakonnego. Skierowany został do Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej. (Stan na dzień: 3.03.2018)
  22. Nawrocki Andrzej OMI 1980?
  23. Pawlik Piotr OFMConv 1992
    Ojciec Piotr Pawlik OFMConv, syn Ryszarda i Janiny zd. Iwasyszyn, ur. 30 stycznia 1966 r. w Ostrowie Wielkopolskim. W latach 1973-1981 uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 3 w Ostrowie Wlkp. W roku 1981 wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego Franciszkanów w Niepokalanowie. W 1988 r. wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych Prowincji Św. Maksymiliana M. Kolbego. Po zdaniu egzaminu maturalnego rozpoczął roczny nowicjat w Smardzewicach, a następnie rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w WSD Franciszkanów w Łodzi-Łagiewnikach. Święcenia kapłańskie otrzymał 23 maja 1992 r. 3 czerwca 1992 r. uzyskał tytuł magistra teologii na KUL-u. Wieczyste śluby zakonne złożył 8 grudnia 1990 r. Świecenia prezbiteratu otrzymał w roku 1992. Po święceniach pełnił funkcje Asystenta Prowincjalnego Rycerstwa Niepokalanej dla Polski Północnej, przez dwie kadencje należał do Rady Prowincjała, a w latach 2000-2004 r. pełnił funkcje przełożonego klasztoru oraz był rektorem kościoła pw. Świętej Trójcy w Gdańsku. W roku 2002 rozpoczął trzyletnie zaoczne studia licencjackie na Sekcji Teologii Życia Konsekrowanego w Instytucie Teologii Apostolstwa im. Św. Wincentego Pallotiego, w ramach Wydziału Teologicznego UKSW. Po uzyskaniu stopnia licencjatu kontynuował studia doktoranckie, które obronił na UKSW 1 czerwca 2007 r. We wrześniu 2007 r. opublikował doktorat w Wydawnictwie Benedyktynów Tyniec pt. „Mnisi?, Mniszki? Ale jacy? Studium monastycyzmu w myśli teologicznej o. Piotra W. Rostworowskiego”. Przez osiem lat pełnił funkcje gwardiana i proboszcza franciszkańskiej parafii pw. Św. Jakuba Ap. w Lęborka (diecezja pelplińska). Był wykładowcą w WSD w Łodzi-Łagiewnikach. W latach 2012-2016 proboszcz parafii pw. św. Podwyższenia Krzyża Świętego w Koszalinie. Od 2016 r. przebywa na misji w Republice Czeskiej. (Stan na dzień: 3.03.2018)

Siostry zakonne pochodzące z parafii św. Stanisława Biskupa

Albertynki

  1. Dworzyńska Agnieszka 1911 – przyjęta przez brata Alberta, była przy jego śmierci
  2. Dymała Stanisława 1914
  3. Konieczna Weronika 1918
  4. Konieczna Bronisława 1921
  5. Nogala Jadwiga 1921

Dominikanki

  1. Kozal Helena
  2. Rychwalska Irena 1925
  3. Chmielewska Janina 1929
  4. Talaga Gertruda 1931
  5. Schulz Janina 1931

Elżbietanki

  1. Biegańska Władysława 1908
  2. Czekalska Balbina 1913
  3. Biegańska Maria 1914
  4. Szymkowiak Janina 1921
  5. Pacyna Jadwiga Genowefa 1922
  6. Mischke Urszula 1929
  7. Iwaszkiewicz Wanda 1929
  8. Wojtczak Czesława 1930
  9. Dymalska Gertruda 1930
  10. Kamińska Maria 1931
  11. Pacyna Barbara Antonella 1931
  12. Szymańska Lechosława 1931
  13. Zawada Helena 1933
  14. Francka Maria 1947
  15. Sternal Stanisława 1947
  16. Krawczyńska Czesława 1960
  17. Biegańska Lubomira 1963
  18. Biegańska M. Helena

Św. Rodzina

  1. Czekalska Eleonora 1913
  2. Wyganowska Anna 1933
  3. Sówka Krystyna 1958

Serafitki

  1. Kaźmierczak Maria 1936
  2. Szymkowiak Janina / BŁOGOSŁAWIONA Siostra Sancja Szymkowiak /
    Janina Ludwika Szymkowiak urodziła się 10 lipca 1910 roku w Możdżanowie, na terenie ówczesnego zaboru pruskiego. Naukę rozpoczęła w niemieckiej szkole. W 1921 rodzice zakupili dom w Ostrowie Wielkopolskim i tam się przeprowadzili – kamienica przy ul. Kościelnej. Została uczennicą polskiego Liceum i Gimnazjum Humanistycznego w Ostrowie Wielkopolskim. Koleżanki wspominają ją jako osobę, na którą zawsze można było liczyć. Już wtedy wyróżniała się wzorowym zachowaniem, pilnością w nauce i szczerą pobożnością. Pociągała innych swą prostotą, skromnością i pogodą ducha. W stosunku do koleżanek była serdeczna, ofi arna, ale nigdy nie narzucała się innym. Po maturze rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Wkrótce zrozumiała, że od prawa bardziej odpowiada jej studiowanie języków obcych, dlatego przeniosła się na filologię romańską, którą kontynuowała z wielką sumiennością i obowiązkowością. Okres studiów był dla niej czasem usilnej pracy umysłowej i głębokiego życia wewnętrznego. Codzienna Msza i Komunia św., lektura religijna, udział w rekolekcjach zamkniętych stanowiły dobrą płaszczyznę dla jej działalności apostolskiej. W 1934 roku wyjechała do Francji, by lepiej przygotować się do egzaminu magisterskiego z języka. Będąc w sanktuarium w Lourdes, podjęła decyzję o wstąpieniu do klasztoru. 27 czerwca 1936 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Serafitek przy kościele parafialnym pw. św. Rocha w Poznaniu, które odtąd już do końca pozostało jej domem. Po rocznej próbie w nowicjacie, 30 lipca 1938 roku złożyła pierwsze śluby. Fala terroru hitlerowskiego nie ominęła Zgromadzenia Sióstr Serafi tek. Siostry musiały opuścić klasztor. Siostra Sancja pracowała i bardzo dużo się modliła. Większość prac wokół domu wykonywali jeńcy francuscy i angielscy. Ponieważ s. Sancja znała język angielski, francuski i niemiecki, podjęła się roli tłumaczki między Niemcami a nimi. Szanowali ją za to bardzo i cenili jej wielką pomoc. Wkrótce poważnie zachorowała. Wówczas przełożona zaleciła jej odpoczynek. Niestety, mimo zwiększonej troski stan jej zdrowia zdecydowanie się pogarszał. Dnia 6 lipca 1942 roku złożyła śluby wieczyste w celi zakonnej. Zmarła 29 sierpnia 1942 roku. Papież Jan Paweł II zaliczył ją do grona błogosławionych w Krakowie w 2002 roku.

Służebniczki

  1. Moszak Jadwiga 1925
  2. Kupijaj Helena 1948
  3. Kaźmierowska Urszula 1952

Urszulanki S.J.K.

  1. Szymankiewicz Agnieszka 1922
  2. Czajewska Maria
  3. Bandys Władysława 1923
  4. Jaszczyńska Barbara 1962

Wincentki

  1. Biegańska Józefa 1928
  2. Michalska Maria 1933
  3. Piątek Janina 1933

Inne

  1. Mrozówna Helena 1931 Franciszkanka Klauzur.
  2. Dudziak Jadwiga 1932 Salezjanka
  3. Kubacka Władysława 1932 Loretanka
  4. Matuszczak Maria 1935 Benedyktynka od Nieust.Adoracji (Sakramentka) zginęła w Powst. Warsz.
  5. Grzesiek Jadwiga 1947 Kapucynka-Klaryska
  6. Adamska Janina 1948 Karmelitanka
  7. Fiksińska Urszula 1948 Zmartwychwstanka + jako postul.
  8. Brzykrzyńska Danuta 1951 Franciszk.Służ.Krzyża
  9. Fortuniak Regina 1952 Jadwiżanka
  10. Kulig
  11. Dudziak Bożena
  12. Glinkowska Władysława

 


 

W przypadku znalezienia jakiegoś błędu lub braków prosimy o informację – tutaj.