Księża, zakonnicy, zakonnice pochodzący z parafii

Powołania z parafii

Uwaga

W przypadku posiadania jakichkolwiek informacji dotyczących kapłanów, zakonników czy sióstr zakonnych pochodzących z parafii prosimy o kontakt.
Błędy i sugestie można zgłaszać tutaj.

Księża pochodzący z parafii św. Stanisława Biskupa Męczennika w Ostrowie Wielkopolskim

Ks. Jan Nepomucen Łukowski urodził się 15 maja 1846 roku w Ostrowie. Był synem Karola – rolnika oraz ślusarza – i Elżbiety z domu Drygas. W latach 1857-1866 uczęszczał do Katolickiego Gimnazjum Męskiego w rodzinnym mieście. Tam uzyskał świadectwo dojrzałości. Po maturze, idąc za głosem powołania podjął studia w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu. Po wyświęcenia na diakona w 1869 roku został wysłany na dalsze studia do Rzymu. Uzyskawszy w 1872 roku tytuł doktora obojga praw wrócił do kraju. Święcenia kapłańskie przyjął w styczniu 1873 roku w Poznaniu z rąk arcybiskupa Mieczysława Ledóchowskiego. Został od razu mianowany repetytorem w seminarium w Gnieźnie oraz obrońcą węzła małżeńskiego na Archidiecezję Gnieźnieńską. Po aresztowaniu kardynała Ledóchowskiego uczestniczył w konspiracyjnym  zarządzie archidiecezjami gnieźnieńską i poznańską jako współpracownik delegata apostolskiego  ks. Jana Koźmiana. W 1876 roku został przez Ledóchowskiego mianowany tajnym archidiecezjalnym prodelegatem i pełnił tę funkcję do 1886 roku. Po zamknięciu seminarium w czasie kulturkampfu zaangażował się w pracę naukową. Był członkiem Wydziału Historyczno – Literackiego Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i na jego zebraniach referował swoje prace. Historyczne i prawnicze artykuły oraz recenzje publikował w różnych czasopismach wielkopolskich i galicyjskich. Równocześnie rozwijał działalność społeczną sięgającą Śląska i zaboru austriackiego. Działał wśród rzemieślników, brał udział w polskich wiecach w Gnieźnie. Interesował się muzyką i śpiewem kościelnym. Należał do założycieli Towarzystwa Organistów w Poznaniu. Od 1886 roku rozpoczął jako redaktor i właściciel wydawanie miesięcznika ,,Bogarodzica’’. Po objęciu arcybiskupstwa przez Juliusza Dindera został proboszczem kościoła św. Michała w Gnieźnie. Piastował ponadto urzędy sędziego i egzaminatora prosynodalnego, radcy konsystorskiego i cenzora ksiąg kościelnych. W 1888 roku został wikariuszem generalnym, a po ponownym otwarciu seminariów duchownych profesorem prawa kanonicznego i od 1890 roku regensem seminarium w Gnieźnie. Z ramienia chorego arcybiskupa Dindera rządził  archidiecezją, a po jego śmierci znalazł się na liście kandydatów na stanowisko arcybiskupa  wysuniętej przez kapitułę gnieźnieńską, lecz odrzuconej przez cesarza Wilhelma II. W 1892 roku przeniósł się do Galicji i wstąpił do kongregacji Oratorium św. Filipa Nereusza w Tarnowie. Był  prezesem rady
nadzorczej towarzystwa Opieka św. Józefa, którego celem była ochrona pracy kobiet, głównie szwaczek i ich dokształcanie. Zmarł 29 grudnia 1904 roku w Tarnowie i tam został pochowany na starym cmentarzu, w grobowcu filipinów.

Źródło: http://wlkp24.info/wspomnienie/ks-jan-nepomucen-lukowski/

Ks. Marcin Spychałowicz urodził się w Ostrowie Poznańskim 1 listopada 1856 r., tu też uczęszczał do gimnazjum. Jako chłopiec przeżywa wielkie chwile walki kulturnej oraz uwięzienia Ks. Kardynała Prymasa Ledóchowskiego. Tu pod murami więzienia ostrowskiego hartuje się dusza młodzieńca i nabywa tych zalet, które ją w późniejszym życiu stale cechują, ofiarnej miłości Kościoła i Ojczyzny. To też już w gimnazjum jak również na uniwersytecie we Wrocławiu, dokąd udał się na studia filologiczne, należy do tajnych organizacji młodzieży polskiej.

Niedługo jednak studiuje filologię, bo czując powołanie do stanu duchownego, udaje się do Wurzburga na studia teologiczne. Święcenia kapłańskie otrzymuje w Eichstaedt w Bawarii 22 marca 1885 r. Powróciwszy do kraju zabrał się pełen zapału do wykonywania swych szczytnych obowiązków. Liczne parafię, w których działał, pamiętają jego pracę i gorliwość. Nie zważając na żadne względy, gdy chodzi o dobro dusz i obronę mowy i obyczajów polskich, naraża się władzom zaborczym, które nie jedną skargę na niego posyłają do Władzy Duchownej. Gdy zaś w roku 1900 obejmuje parafię w Chełmcach, nie otrzymuje potwierdzenia władzy świeckiej i dostaje kanoniczną instytucję dopiero za czasów polskich. Tu w Chełmcach pracuje przeszło 30 lat jako niestrudzony duszpasterz nie tylko w kościele, ale i wszędzie tam, gdzie owieczkom swym pomoc nieść może.

Były to czasy, kiedy zaborca rozpoczął z większą siłą walkę z wsią polską celem usunięcia z niej żywiołu polskiego i katolickiego. I do chełmieckiej parafii przybywało coraz to więcej obcych osadników. By temu zaradzić, staje mężnie u boku swych parafian rolników, pracuje intensywnie w Kółku rolniczym, któremu użycza swego mieszkania na salkę posiedzeń, zakłada i prowadzi długie lata Bank Ludowy, któremu nie jeden gospodarz na Zagoplu zawdzięcza, że ostał się na rodzinnej ziemi. Nie szczędził trudów, odbywa nawet dalsze podróże, by drugim pomagać i ich ratować. Szczególnie budującą jednak była jego pobożność; widać po nim było, że najszczęśliwszym się czuł, gdy mógł się modlić i adorować Tego, któremu poświęcił życie swe i pracę.

W nagrodę za wytrwałą gorliwość mianuje go władza Duchowna w roku 1924 kanonikiem Kolegiaty Kruszwickiej. W ostatni odpust św. Piotra i Pawła bierze udział w uroczystym posiedzeniu Kapituły kolegiackiej i w nabożeństwach, by po kilkunastu dniach oddać Bogu ducha swego. Zmarł 10 lipca 1931 r.

Eksportę poprowadził J.E. Ks. Biskup Laubitz, a niezliczone tłumy ludu dały dowód wdzięczności swej dla tego, który długoletnią swą pracą wielkie położył zasługi nie tylko dla swej parafii, ale dla całego Zagopla.

Źródło: Miesięcznik Kościelny Archidiecezji Gnieźnieńskiej i Poznańskiej 11/1931

Zobacz również tutaj

Edmund Dalbor (1869-1926) arcybiskup metropolita poznańsko-gnieźnieński. Pierwszy Prymas Polski po odzyskaniu niepodległości. Działacz społeczny i dobroczynny.

Edmund Dalbor urodził się 30 października 1869 roku w Ostrowie Wielkopolskim w kupieckiej rodzinie o tradycjach patriotycznych i katolickich. Jego rodzicami byli Władysław i Katarzyna z domu Rutkowski. Ukończył w 1887 roku gimnazjum w rodzinnym mieście (w tym czasie był członkiem tajnego kółka uczniowskiego noszącego nazwę Towarzystwo Tomasza Zana). Następnie studiował filozofię i teologię w Monasterze Westfalskim oraz na Uniwersytecie św. Apolinarego w Rzymie. Na tej ostatniej uczelni uzyskał doktorat z prawa kanonicznego w 1893 roku. W tym samym roku przyjął również święcenia kapłańskie. Następnie pełnił posługę wikariusza w Poznaniu, a później kanclerza w Kurii Arcybiskupiej. W roku 1899 został kierownikiem katedry prawa kanonicznego w Seminarium Duchownym w Gnieźnie, a dwa lata później został kanonikiem Metropolii Poznańskiej. W następnych latach pełnił funkcję radcy Kurii oraz wikariusza generalnego (od 1909 roku). W trakcie pełnienia wspomnianych stanowisk nie zabierał głosu w kwestiach politycznych, pozostawał jednak lojalny wobec polskości.
Po wybuchu I wojny światowej wciąż pełnił wspomniane funkcje. Natomiast w dniu 30 czerwca 1915 roku został mianowany przez papieża arcybiskupem gnieźnieńskim i poznańskiego. Władze niemieckie zaakceptowały tą decyzję ze względu na trwającą wówczas wojnę i ich ówczesną niechęć do drażnienia Polaków w Wielkopolsce. Wkrótce po objęciu stanowiska arcybiskup Dalbor zreorganizował studia teologiczne w podległych mu seminariach, aby umożliwić wstąpienie do stanu kapłańskiego młodzieży wywodzącej się z ubogich rodzin. Zaangażował się również w działalność dobroczynną. Zorganizował akcję dożywiania ludności chłopskiej oraz ubogiej inteligencji. Założył Związek Towarzystw Dobroczynnych „Caritas” oraz Komitet Niesienia Pomocy w Królestwie Polskim.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości brał udział w Sejmie Dzielnicowym w Poznaniu oraz odprawił nabożeństwo z okazji otwarcia Sejmu Ustawodawczego w lutym 1919 roku. Popierał również udział podległych mu duchownych w powstaniu wielkopolskim w charakterze kapelanów wojskowych oraz w plebiscytach na Warmii, Mazurach, Powiślu i na Górnym Śląsku. Poprosił również dowodzącego powstaniem wielkopolskim gen. Józefa Dowbora-Muśnieckiego o wysłanie z Wielkopolski odsieczy wojskowej dla obrońców Lwowa. W dniu 17 grudnia 1919 roku papież Benedykt XV mianował go kardynałem. Tym samym arcybiskup Edmund Dalbor został pierwszym prymasem Polski po odzyskaniu niepodległości. Już jako prymas wszedł w skład Kapituły Orderu Orła Białego, której został również kanclerzem. Organizował również pomoc charytatywną oraz duszpasterską dla polskich emigrantów we Francji oraz w Niemczech. Został odznaczony Orderem Legii Honorowej. Otrzymał również doktoraty honoris causa Uniwersytetów w Krakowie, Lwowie i Münster. Zmarł w Poznaniu w dniu 13 lutego 196 roku. Został pochowany w krypcie grobowej prymasów w katedrze gnieźnieńskiej.
W prawym podcieniu ostrowskiej Konkatedry na ścianie przy wejściu głównym od 1970 r. znajduje się tablica poświęcona jego osobie (odnowiona w . Ponadto w bocznym ołtarzu świątyni (MB Nieustającej Pomocy) jest figura św. Stanisława, którego twarz przedstawia rysy kardynała Dalbora. W mieście znajduje się również ulica jego imienia.

Zdjęcia: Dalbor Edmund, [online] Warszawa: Narodowy Instytut Audiowizualny [dostęp 13.03.2018]. Dostępny w internecie: http://www.ipsb.nina.gov.pl/a/biografia/edmund-dalbor-prymas-kardynal-wiesz

Audycja POLSKIEGO RADIA o postaci kard. Dalbora:

Zobacz również tutaj

Aleksy Spychalski urodził się w Ostrowie w 1866 r. Rodzice zmarli, gdy miał 3 lata —bez opieki więc rodzicielskiej przebijał się przez świat i nabył w tej walce życiowej tego hartu duszy i tej silnej woli, która cechowała wszystkie jego czynności w późniejszym postępowaniu. Do gimnazjum uczęszczał w Ostrowie razem z Ks. Kardynałem Edmundem Dalborem, którego zasłużoną przyjaźnią i szacunkiem cieszył się zawsze. Razem z innymi przychodził pod mury więzienia, w których przebywał Ks. Kardynał Ledóchowski, Arcybiskup Gnieźnieński i Poznański. W ten sposób odebrał często błogosławieństwo arcypasterskie. Po skończonych naukach gimnazjalnych studiował teologię najpierw w Monasterze, potem w Poznaniu i w Gnieźnie, gdzie wyświęcony został na kapłana dnia 22 lipca 1894 roku.

Młodego kapłana, pełnego zapału do pracy duszpasterskiej i społecznej, władza Duchowna posłała najpierw do Czarnkowa, gdzie przebywał przez 5 lat. Wiele zdziałał tamże dla sprawy narodowej, dla obudzenia ducha narodowego. Po krótkim, bo półrocznym pobycie w Barcinie obejmuje ofiarowane mu probostwo w Rosku. Tu okazuje się w całej pełni jego gorąca miłość ku Bogu i Ojczyźnie: zakłada Kółko Rolnicze, aby podnieść stan gospodarczy swej parafii i jest tego Kółka długoletnim prezesem; celem pobudzenia parafian do oszczędności zakłada Bank Ludowy i również nim kieruje. Toteż, gdy 1 stycznia 1917 r. obejmuje parafię w Granowie, żegnają go parafianie roscy z wielkim żalem, a miłość ich idzie tak daleko, że proszą go, aby po śmierci swojej spoczął pomiędzy nimi.

W Granowie pracuje gorliwie przez lat 14, budując wszystkich swym skromnym życiem, szczytnym pojmowaniem obowiązków kapłańskich, swymi kazaniami pełnymi namaszczenia, swą gorliwością w konfesjonale. Wobec tego mianuje go Władza Duchowna dziekanem rozległego dekanatu grodziskiego; trawiony jednak ciężką chorobą płuc i serca, składa ten urząd po kilku latach. By mu dać wyraz swego uznania Ks. Kardynał Prymas nadaje mu tytuł Radcy Duchownego.

Ostatnie lata jego życia były jednym pasmem cierpień i boleści, a jednak nie opuszcza go pogoda ducha. Losem swoich parafian, nabożeństwem w kościele, interesuje się do ostatniej chwili.

Dnia 7 maja 1931 r. rozstał się z tym światem po długich i ciężkich cierpieniach w Zakładzie Sióstr Elżbietanek w Poznaniu, przeżywszy lat 65, a 37 lat kapłaństwa.

Pogrzeb jego dał dowód, jakim szacunkiem i miłością cieszył się zmarły ze strony konfratrów i parafian. Bardzo liczny poczet kapłanów, bo 26 na eksporcie, a 38 w dniu pogrzebu, pomiędzy nimi wielu dostojników duchownych, oddało mu ostatnią przysługę.

Źródło: Miesięcznik Kościelny Archidiecezji Gnieźnieńskiej i Poznańskiej 6/1931

Stanisław Grzęda urodził się 1 maja 1882 roku w Zębcowie k. Ostrowa Wlkp. Był synem rzemieślnika Jakuba i Marianny z Jańczaków. W 1901 roku ukończył gimnazjum w Ostrowie, po czym odbył studia teologiczne w Poznaniu i Gnieźnie. Święcenia kapłańskie przyjął 17 grudnia 1904 roku. Jako wikary pracował w Nowym Tomyślu (1905-1907), Rozdrażewie (1907-1908) i Ostrowie (1908-1910).

Tutaj zajmował się parafialnymi bractwami i stowarzyszeniami, m.in. Katolickim Towarzystwem Robotników Polskich. Prezesował miejscowemu Towarzystwu Terminatorów, przy którym założono pierwszy w Wielkopolsce wyłącznie polski klub piłki nożnej „Ostrovia”. W Ostrowie już w 1907 roku zaczęto grać w piłkę nożną. Jedna z pierwszych futbolówek na ziemi wielkopolskiej pojawiła się właśnie tutaj za sprawą ks. Stanisława Grzędy. Przywiózł ją z Berlina jako prezes stowarzyszenia. Od tego momentu niemal każde niedzielne zebranie ostrowskiej młodzieży polskiej kończono grą w piłkę nożną, lecz w przepisowy futbol zaczęto grać dopiero pod koniec lata 1908 roku, kiedy to prezes ponownie przywiózł regulamin gry. W kwietniu 1909 roku, wśród blisko 30 członków Towarzystwa, dojrzała myśl o odrębności i niezależności. Statut klubu oraz jego pełna nazwa zostały zapisane w języku polskim (Towarzystwo Piłkarskie Ostrovia 1909 – przyp. red.). Podkreśleniem patriotycznej symboliki było także przyjęcie biało-czerwonych kolorów, jako barw klubowych (od wiosny 1910 roku). Niektórzy uważają, że symbolika ta istniejąca do dziś nawiązuje do górnego frontu kościoła Konkatedralnego w Ostrowie Wielkopolskim. Współpracując z polskimi społecznikami przyczynił się zorganizowania w Ostrowie pierwszej biblioteki publicznej. Zaczął wydawać, wspólnie z miejscowym drukarzem i księgarzem Stefanem Rowińskim miesięcznik „Przyjaciel Młodzieży” (ukazywał się do 1939 roku). Było to jedyne pismo wydawane w zaborze pruskim dla młodzieży pozaszkolnej. Biorąc pod uwagę jego zdolności organizatorskie bp Edward Likowski powołał go 1 sierpnia 1910 do Poznania i mianował rektorem kaplicy Pana Jezusa. W 1912 roku został kanonikiem kolegiaty św. Marii Magdaleny. W Poznaniu redagował – założony jeszcze podczas pracy w Ostrowie – miesięcznik „Przyjaciel Młodzieży” – późniejszy organ Katolickiego Związku Młodzieży. W latach 1910-1916 prowadził też dział wydawniczy Drukarni i Księgarni św. Wojciecha. Należał do najczynniejszych członków Towarzystwa Czytelni Ludowych. Wygłaszał liczne odczyty. Pisywał do „Przeglądu Oświatowego”. Należał do Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (wydział historyczno-filozoficzny). W 1916 roku zorganizował we współpracy z ks. Janem Władysławem Kozakowskim wydział teologiczny PTPN, zostając jego pierwszym sekretarzem. Ułożył wzorcowy statut dla towarzystw młodzieżowych i wydał podręcznik Jak pracować w towarzystwach młodzieży? Wskazówki dla kierowników i współpracowników (1914). Od roku 1911 był członkiem Zarządu Głównego Związku Katolickich Towarzystw Robotników Polskich Archidiecezji Gnieźnieńskiej i Poznańskiej, W tym samym roku wybrano go też na sekretarza generalnego Zarządu Głównego Związku Kobiet Pracujących. W 1912 roku został redaktorem „Gazeta dla Kobiet”, organu tegoż związku. Przy tym związku zorganizował ponadto stowarzyszenie dla kobiet poszukujących pracy. Został wkrótce też jego wicepatronem. Był wicepatronem nowoutworzonej Katolickiej Opieki Dworcowej. Należał do Towarzystwa Dziennikarzy i Literatów Polskich w Poznaniu. Dwukrotnie wybierano go na członka zarządu. Wszedł także w skład komisji Towarzystwa Dziennikarzy i Literatów Polskich, która oceniała utwory do wystawiania na scenach amatorskich, nadesłane w ramach konkursu im. Stanisława Wyspiańskiego. Na zjeździe patronów i wicepatronów Katolickich Towarzystw Robotników Polskich w 1913 roku, odbywającym się w Domu Królowej Jadwigi w Poznaniu, wygłosił referat „Uszlachetnianie życia robotników”, opublikowany później na łamach miesięcznika „Stowarzyszenie”. W 1913 roku był członkiem Poznańskiego Komitetu Obchodów 50-lecia Powstania Styczniowego. W dniu 1 października 1917 roku powierzono mu probostwo w Gostyniu. Pod koniec października 1918 roku z inicjatywy poznańskiego Centralnego Komitetu Obywatelskiego zawiązał się w Gostyniu kilkunastoosobowy Powiatowy Komitet Obywatelski. Przewodniczącym został ks. Stanisław Grzęda. 17 listopada 1918 roku tajny komitet przekształcił się w Powiatową Radę Ludową na powiat gostyński. Z końcem listopada ks. Stanisław Grzęda został jednym z 15 posłów reprezentujących ziemię gostyńską na Polskim Sejmie Dzielnicowym w Poznaniu (3-5 grudnia 1918 roku). Na pierwszym oficjalnym zebraniu Powiatowej Rady Ludowej w dniu 8 grudnia 1919 roku powierzono mu funkcję przewodniczącego Wydziału Wykonawczego. Zdaniem Andrzeja Hanyża ks. Stanisław Grzęda był jednym z czterech gostynian, którzy jako delegaci miejscowej PRL wzięli udział w dniu 27 grudnia 1918 roku w powitaniu Ignacego Paderewskiego w Poznaniu. Stanął wreszcie ks. Stanisław Grzęda na czele Polaków przejmujących w grodzie nad Kanią władzę z rąk pruskich w dniu 2 stycznia 1919 roku. Jako przewodniczący Powiatowej Rady Ludowej należał też do grona organizatorów miejscowego oddziału powstańczego i jego dowództwa. Uczestniczył w akcji zaopatrywania powstańców w broń i żywność. Gdy w maju 1919 roku reaktywowano działalność wieczorowych szkół dokształcających, ks. Stanisław Grzęda został wykładowcą języka polskiego w gostyńskiej szkole kupiectwa i rzemiosła. W 1924 roku, ze względu na stan zdrowia, opuścił gród nad Kanią i objął zdecydowanie mniejsze probostwo w Śmiłowie k. Chodzieży. Jednocześnie powołano go na inspektora nauki religii w szkołach powszechnych. Pełnił także obowiązki dziekana dekanatu nakielskiego. W Śmiłowie, wraz z miejscową nauczycielką założył Stowarzyszenie Młodych Polek (1929) i był jego patronem. Praca nie była łatwa, gdyż wieś położona nadgranicznie była silnie zniemczona. W stowarzyszeniu koncentrowano się na zajęciach kulturalno-oświatowych (śpiew i kółko sceniczne). W roku 1933 przeniesiono go do Glesna, w ówczesnym powiecie wyrzyskim, gdzie przejął jednocześnie funkcję dziekana nakielskiego. Tutaj powołał do życia oddział Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej i kierował nim jako asystent kościelny. Wygłaszał pogadanki, urządzał kursy gospodarstwa domowego. Już 3 września 1939 roku został aresztowany przez Niemców i osadzony w obozie przejściowym w Górce Klasztornej. Dnia 12 listopada 1939 roku rozstrzelano go w Paterku w powiecie wyrzyskim, jako jednego z 35 księży z tego terenu. W 1945 roku prochy ekshumowano i pochowano na cmentarzu parafialnym w Nakle.

Źródło: faragotykgostyn.pl Tekst: Robert Czub   Foto: archiwum TMGF

Urodził się 23 października 1877 r. w Ostrowie Wielkopolskim. Święcenia kapłańskie otrzymał 17 grudnia 1904 r. W latach 01.01.1905 – 28.02.1912 był wikariuszem w Kotlinie. Następnie został skierowany do Sośnicy, gdzie był wikariuszem i administratorem (01.03.1912 – 21.05.1914). Od 01.04.1912 wikariusz substytut ks. Podlewskiego. 22 maja 1914 został kanonicznie instytuowany na proboszcza parafii w Sośnicy. 1 kwietnia 1920 został proboszczem parafii Koryta. Zmarł 18 maja 1948 r. i pochowany został w Biechowie.
Źródło: wtg-gniazdo.org
Urodzony 17 września 1878 r. w Ostrowie. Wyświęcony w 1905 r. Był wikariuszem w Jarocinie (03.1905 – 31.03.1908), Krotoszynie (01.04.1908 – 31.03.1912), Bydgoszczy (01.04.1912 – 31.03.1914). 01.04.1914 – 05.05.1914 był administratorem parafii w Szaradowie. 6 maja 1914 kanonicznie instytuowany na proboszcza parafii.
Źródło: wtg-gniazdo.org
Urodzony 15.05.1879 w Przygodzicach. Święcenia kapłańskie przyjął 11 lutego 1906 r. Był wikariuszem w miejscowości Siedlec k/Wolsztyna (01.03.1906 – 31.03.1908), Michorzewo (01.04.1908 – 14.02.1910), Ostroróg (15.02.1910 – 27.09.1916). Następnie otrzymał nominację na proboszcza parafii Noskowo (1916 – 1932). W 1932 został administratorem parafii w Potarzycach. 01.07.1936 – 1941 był administratorem i proboszczem w parafii Benice. Uwięziony 6 października 1941. Przetransportowany do obozu koncentracyjnego Dachau. W końcu całkowicie wycieńczony przewieziony został w tzw. „transporcie inwalidów” do Hartheim, gdzie został zamordowany w komorze gazowej. Datę śmierci uznaję się na 6 maja 1942 r.
Źródło: wtg-gniazdo.org
Piotr Adamek urodził się 12 kwietnia 1885 r. w Odolanowie. Święcenia kapłańskie przyjął 26 lipca 1910 r. w Innsbrucku. W latach 1.03.1912 – 05.03.1919 był kapelanem przy kaplicy Pana Jezusa w Poznaniu. Następnie został skierowany na wikariusza do parafii w Buku (6.03.1919 – 29.03. 1920) i parafii pw. św. Wojciecha w Poznaniu (30.03.1920 – ?). W latach 01.01.1928 – 1951 objął jako proboszcz parafię pw. św. Jakuba Apostoła w Murowanej Goślinie. W czasie II Wojny Światowej przebywał w Sieprawiu koło Myślenic. Zmarł 10 sierpnia 1951 r. w Poznaniu. Pochowany został w Murowanej Goślinie.
Źródło: wtg-gniazdo.org

Bł. ks. Aleksy Sobaszek urodził się 17 lipca 1895 r. w Przygodzicach w dekanacie Ostrowa Wielkopolskiego, ówcześnie w zaborze niemieckim. Po pewnym czasie rodzina przeprowadziła się do Ostrowa, gdzie w czasie I wojny światowej zmarła matka Aleksego.
W 1914 r. Aleksy zdał maturę w gimnazjum w Ostrowie, znanym w czasach zaborów jako kuźnia polskich kadr i ośrodek walki z germanizacją. Wstąpił do seminarium. Był zdolnym studentem i władze kościelne sprawiły, że wiedzę teologiczną pogłębiał także na uczelniach niemieckich w Münster i we Fryzyndze.
Święcenia kapłańskie przyjął 5 kwietnia 1919 r. w Katedrze Gnieźnieńskiej, a Mszę św. prymicyjną odprawił w kościele parafialnym św. Stanisława Biskupa w Ostrowie 8 kwietnia 1919 r. Pracował jako wikariusz w Wągrowcu (lata 1919-1920), w Słupach (od 1920 r.), Trzemesznie i Gnieźnie. Nie zaprzestawał douczania się – studiował filozofię i pedagogikę na Uniwersytecie Poznańskim. Przez pewien czas pracował jako prefekt seminarium w Gnieźnie. Był również prefektem gimnazjum w Szamotułach i Rogoźnie, gdzie zyskał opinię wybitnego nauczyciela i opiekuna młodzieży. Tę umiejętność pracy z dziećmi i młodzieżą wykorzystywał dalej, szczególnie od roku 1931, gdy został powołany na probostwo w Siedleminie pod Jarocinem. W 1933 roku został notariuszem dekanalnym w Jarocinie.
Choć był duszpasterzem niezwykle ofiarnym i oddanym swoim wiernym, po wybuchu II Wojny Światowej, w pierwszym momencie ogarnęła go panika i opuścił parafię. Po dwóch tygodniach wrócił i podczas Mszy św., ze łzami w oczach, prosił parafian o przebaczenie i zapewniał, że ich już nigdy nie opuści. Słowa dotrzymał. Miał możliwość wyjazdu do swojego brata mieszkającego w Niemczech, ale nie skorzystał z tej szansy. Gestapo przyszło po niego 6 października 1941 r., podczas gdy sprawował Mszę św. pogrzebową. Aleksy nie przerwał Mszy św. Niemcy poczekali i zatrzymali go po zakończeniu pogrzebu, nie pozwalając mu już wejść na plebanię.
Z grupą księży, aresztowanych w innych parafiach, został umieszczony w osławionym Forcie VII – obozie koncentracyjnym Posen (w Poznaniu). Zabrano mu tam ciepłe okrycie. 30 października 1941 r. całą grupę przewieziono do obozu koncentracyjnego w Dachau. Ks. Aleksy został numerem obozowym 28086.
Zachowały się jego listy obozowe wyrażające ufność w wolę Bożą i świadomość cierpienia z Chrystusem oraz konieczność cierpliwego znoszenia cierpień dla Niego. Katorżnicze życie obozowe, praca ponad siły i głód szybko wyniszczały. Aleksy przetrwał 9 miesięcy. 25 lipca 1942 r. przeniesiono go do rewiru dla chorych. Dostał krwawej biegunki i 1 sierpnia 1942 r. odszedł do Pana. Przed śmiercią prosił przyjaciela kapłana, który mu udzielił rozgrzeszenia, by po wyzwoleniu udał się do Siedleminia i powiedział w kościele jego parafianom, z którymi się czuł złączony więzami miłości, że „wszystkie udręki i tortury, jakie przyszło mu znosić w obozie, ofiarował Bogu za nich; że błogosławi wszystkim i prosi ich o modlitwę za swoją duszę” (ks. Zygmunt Sroczyński).
Beatyfikował go św. Jan Paweł II w dniu 13 czerwca 1999 r. podczas Mszy sprawowanej w Warszawie w gronie 108 polskich męczenników II wojny światowej. Uhonorowany został m.in. portretem w galerii wykładowców i absolwentów w I Liceum Ogólnokształcącym im. Kompałły i Lipskiego (d. Gimnazjum Męskie).

Marian Rospenk urodził się 30 czerwca 1896 r. Święcenia kapłańskie przyjął 20 marca 1920 r. we Wrocławiu. Był wikariuszem w parafii w Opalenicy (? – 05.1920), Komornikach (05.1920 – 14.10.1920), Kórniku (15.10.1920 – ?), Ostrowie Wlkp. (1925 – 30.06.1929), Grabowie (01.07.1929 – ?). W późniejszych latach został proboszczem w Mieszkowie. W 1928 r. wydał publikację „Krótki zarys dziejów m. Ostrowa” (1928). Zmarł 26 sierpnia 1948 r. Pochowany został w Poznaniu.
Źródło: wtg-gniazdo.org i własne
Stanisław Kostka Remelski urodził się 8 listopada 1893 r. Święcenia kapłańskie przyjął 17 grudnia 1921 r. w Łomży. Był wikariuszem w miejscowościch: Mały Płock, Barałowo, Raczki, Oborniki, Modrze. Pewien czas zajmował stanowisko prefekta gimazjum w Łodzi. Kolejne placówki obejmował już jako proboszcz: Morawin (1932 – 1945), Bukownica (1945 – 1946), Kleszczewo parafia pw. Wszystkich Świętych (1946 – 1948), Czerlejno parafia pw. NMP Wniebowziętej (1946 – 1949). Zmarł 19 grudnia 1949 r. w Czerlejnie, gdzie został pochowany przy kościele.
Źródło: wtg-gniazdo.org

Michałowicz Czesław Józef (1892–1939), ksiądz, działacz społeczno-polityczny. Ur. 8 VII w Ostrowie Wielkopolskim, był synem rzeźnika Teodora i Jadwigi Jakubowskiej. Do gimnazjum uczęszczał w Ostrowie, skąd w r. 1906 został wydalony, gdyż młodsze jego rodzeństwo brało udział w strajku szkolnym. Ponownie przyjęty w n. r., wstąpił do gimnazjalnego tajnego Tow. Tomasza Zana (TTZ). W l. 1911–13 był prezesem TTZ, które pod jego kierownictwem znacznie się rozwinęło; należał do pionierów ruchu elsowskiego i skautowego w Ostrowie. W r. 1913 wskutek szykan pruskich profesorów przeniósł się do gimnazjum w Hildesheimie, gdzie założył koło TTZ dla uczniów narodowości polskiej, pochodzących z Wielkopolski i Kaszub. Tamże zdał w r. 1914 maturę i podjął studia teologiczne w Münster (Monasterze). W czasie pierwszej wojny światowej służył w armii pruskiej na froncie zachodnim. Wśród żołnierzy Polaków rozwijał akcję uświadomienia narodowego. Nie mógł ukończyć kursu oficerskiego wskutek donosu policji ostrowskiej.
Na wieść o rewolucji w Niemczech powrócił M. do Ostrowa i stał się jednym z przywódców ruchu niepodległościowego młodzieży polskiej. Dn. 25 XI 1918 został po swym bracie Wiktorze, który wstąpił do batalionu poznańskiego w Szczypiornie, sekretarzem Powiatowej Rady Ludowej w Ostrowie. Wziął zbrojny udział w wyzwoleniu tego miasta. Rozwijał żywą działalność w południowej Wielkopolsce. W początkach 1919 r. rzucił hasło zajęcia się młodzieżą powracającą z pruskiej służby wojskowej oraz pracy zmierzającej do integracji i wychowania obywatelskiego młodzieży różnych warstw i zawodów. W tym celu założył Stowarzyszenie «Spójnia», którego został prezesem. Silnie angażował się w ruchu abstynenckim, zwłaszcza w Związku Towarzystw Abstynenckich «Wyzwolenie». Zabiegał o spolszczenie szkolnictwa. Udzielał się w Stronnictwie Mieszczańskim. Dn. 1 VII 1919 wstąpił do Seminarium Duchownego w Poznaniu, gdzie wskrzesił w formie półjawnej Koło Grupy Narodowej. Latem n. r. był w trójce kleryków poznańskich, których na prośbę Wojciecha Korfantego wysłał kard. Edmund Dalbor na Górny Śląsk z zadaniem przeprowadzenia polskiej agitacji przed plebiscytem. Działalność jego w powiecie kozielskim spotkała się z uznaniem polskiego komitetu plebiscytowego.
Studia filozoficzne i teologiczne odbył M. w Seminarium Duchownym w Poznaniu i Gnieźnie. Groziło mu usunięcie z Seminarium, gdyż zanadto pochłaniała go polityka. Dn. 17 XII 1922 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk kard. E. Dalbora, który okazał duże zrozumienie dla jego społecznej pasji działania. Po krótkim pobycie na wikariacie w kościele Św. Trójcy w Gnieźnie został skierowany do pracy w katolickim ruchu robotniczym. W l. 1923–4 wspomagał ks. Walentego Dymka, w r. 1925 był jego następcą na stanowisku sekretarza generalnego Związku Katolickich Towarzystw Robotników Polskich w Archidiecezjach Gnieźnieńskiej i Poznańskiej. Obowiązki te pełnił do 31 XII 1935, przyczyniając się do znacznego ożywienia Związku. W l. 1929–35 był redaktorem „Robotnika”, organu chrześcijańskiego ruchu robotniczego w Polsce. Podniósł jego nakład i poziom. Stworzył i redagował dwa inne czasopisma Związku, z których jedno, ukazujące się w Poznaniu w l. 1925–34, nosiło tytuł „Wiadomości Organizacyjne dla Zarządów Katolickich Towarzystw Robotników”. W r. 1931 brał udział jako jedyny delegat polski w II kongresie katolickiej międzynarodówki robotniczej w Utrechcie i kongresie chrześcijańskich związków zawodowych w Antwerpii. Należał do założycieli i był członkiem kuratorium Katolickiej Szkoły Społecznej w Poznaniu. Często odwiedzał ośrodki katolicyzmu społecznego i polonijne skupiska robotnicze w Europie i Ameryce Północnej, a w r. 1930 wszedł w skład poznańskiego komitetu wojewódzkiego organizującego Tydzień Emigranta Polskiego. Mimo że nie angażował się bezpośrednio politycznie, miał niemałe wpływy, zwłaszcza w Narodowej Partii Robotniczej i Chrześcijańskiej Demokracji. Działał w kierunku połączenia tych dwóch stronnictw i zjednoczenia chrześcijańskiego ruchu zawodowego. M. był autorem broszury pt. Stosunek Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej do starszego społeczeństwa oraz innych organizacji (P. 1933) oraz licznych artykułów ogłaszanych w prasie poznańskiej i ostrowskiej, m. in. Dzieje Związku Katolickich Towarzystw Robotników Polskich („Robotnik”, P., 1925 nr z 24 III).
Dn. 1 XII 1935 został M. proboszczem największej parafii poznańskiej pod wezwaniem Najśw. Serca Jezusa i Św. Floriana na Jeżycach. Stworzył tam prężny ośrodek Akcji Katolickiej. W r. 1937 zaczął wydawać „Tygodniczek dla dzieci parafii jeżyckiej”. W czasie drugiej wojny światowej został aresztowany 3 XI 1939 w Poznaniu przez Niemców i uwięziony w Forcie VII. Zginął w nieznanych okolicznościach 10 XI 1939. W akcie zgonu gestapo podało fikcyjną przyczynę śmierci, samobójstwo przez powieszenie.
Źródło: Michałowicz Czesław Józef, [online] Warszawa: Narodowy Instytut Audiowizualny [dostęp 13.03.2018]. Dostępny w internecie: http://www.ipsb.nina.gov.pl/a/biografia/czeslaw-jozef-michalowicz

Urodził się 23 stycznia 1901 w Rokosowie Wielkopolskim w rodzinie Józefa i Jadwigi z d. Walendowska. Po ukończeniu szkoły elementarnej uczył się w gimnazjum w Ostrowie, gdzie w 1919 roku zdał egzamin dojrzałości. Studia teologiczne rozpoczął w 1921 roku w Seminarium Duchownym w Poznaniu. W lutym 1925 roku jako diakon wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i ukończył studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 5 lipca 1925 w Krakowie z rąk abpa Adama Stefana Sapiehy.
Jako wikariusz duszpasterzował najpierw w parafiach: św. Augustyna w Lipinach, św. Anny w Janowie, św. Jadwigi w Szopienicach i św. Barbary w Królewskiej Hucie. W listopadzie 1931 roku zdał egzamin proboszczowski. Po nominacji ks. proboszcza Józefa Gawliny na Biskupa Polowego w 1933 roku ks. Piaskowski przez kilka miesięcy pełnił funkcję administratora w parafii św. Barbary w Królewskiej Hucie.
W latach 1934-1936 roku był wikariuszem w parafiach: św. Wawrzyńca w Wirku-Nowej Wsi, katedralnej Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach oraz św. Marii Magdaleny w Cieszynie (obecnie diecezja bielsko-żywiecka). W styczniu 1936 roku bp S. Adamski mianował go administratorem w parafii Opatrzności Bożej w Ligocie k. Bielska (obecnie diecezja bielsko-żywiecka).
Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku ks. Piaskowski został najpierw aresztowany, a następnie zmuszony do opuszczenia Górnego Śląska. Do diecezji katowickiej powrócił tuż przed zakończeniem okupacji hitlerowskiej. W marcu 1945 roku otrzymał nominację na administratora w parafii św. Marii Magdaleny w Bielszowicach. Na emeryturę przeszedł w 1971 roku. Zmarł 1 marca 1973 w Bielszowicach i tam został pochowany.
Źródło: http://www.encyklo.pl/index.php?title=Piaskowski_Walenty

Ksiądz Eryk Szymkowiak urodził się 12.04.1902 roku w Grobelce, w powiecie śremskim. Był jednym z pięciorga dzieci Augusta i Marianny z Duchalskich. Miał jeszcze trzech braci Mariana, Zbigniewa i Mieczysława i siostrę Janinę (BŁOGOSŁAWIONA Siostra Sancja Szymkowiak). Ojciec późniejszego księdza Eryka pracował jako leśnik, natomiast matka zajmowała się domem i dziećmi. W domu Szymkowiaków patriotyzm zawsze silnie łączył się z religią, a sprawom wychowania dzieci poświęcano bardzo wiele uwagi. Dlatego też z domu rodzinnego ksiądz Eryk wyniósł silną wiarę, mocne zasady moralne oraz nawyk sumiennego wykonywania swoich obowiązków. Po ukończeniu szkoły powszechnej w 1913 roku rozpoczął naukę w gimnazjum w Ostrowie, którą ukończył 12.06.1922 roku.
22.07.1922 roku Eryk Szymkowiak złożył na ręce księdza arcybiskupa gnieźnieńskiego i poznańskiego Edmunda Dalbora prośbę o przyjęcie do Seminarium Duchownego w Poznaniu. Prośba została przyjęta, w związku z czym mógł 30.09.1922 roku rozpocząć studia. W poznańskim Seminarium przebywał do końca października 1924 roku.
Z dniem 1.11.1924 został skierowany przez księdza kardynała Edmunda Dalbora na studia w Instytucie Katolickim w Paryżu. Przebywał tam do 29.06.1926 roku. Podczas studiów w Paryżu dał się poznać jako: „(…) człowiek cichego usposobienia, sumienny pod każdym względem, wypełniający gorliwie swoje obowiązki zarówno pod względem nauki, jak i wyrobienia się duchowego”. 3.04.1926 roku, za zgodą władzy duchownej z Poznania, otrzymał święcenia subdiakonatu z rąk księdza biskupa Bandrüllarta, rektora Instytutu Katolickiego w Paryżu. Po odbytych w stolicy Francji studiach miał tam pozostać przez następne 3 lata, aby zgodnie z wcześniejszą umową „odpracować” czas nauki, zajmując się polskimi emigrantami. Władze kościelne zgodziły się jednak na jego wcześniejszy powrót do kraju i skierowały go na studia uzupełniające do Gniezna. Święcenia kapłańskie otrzymał 3.07.1927 roku. 15.08.1927 roku powołany został na wikariusza do Wyskoci, gdzie z krótką przerwą (na posługiwanie w Jankowie Zaleśnym) przebywał do 18.02.1928 roku. Z dniem 19.02.1929 roku został mianowany przez księdza kardynała Augusta Hlonda nauczycielem religii przy gimnazjum państwowym w Rogoźnie. Od 1.12.1930 roku pełnił funkcję prefekta w prywatnym gimnazjum dra Czajkowskiego w Poznaniu. 24.06.1933 roku zwrócił się z prośbą do swoich zwierzchników, aby zwolnili go w związku z chorobą z funkcji prefekta i skierowali do pracy parafialnej. Z polecenia księdza biskupa Walentego Dymka z dniem 1.07.1933 roku ksiądz Eryk Szymkowiak objął administrację kaplicy publicznej w Drobninie (zastąpił na tym stanowisku księdza Porankiewicza). Po ustanowieniu w Drobninie parafii, co nastąpiło 21.12.1933 roku, ksiądz Szymkowiak z dniem 1.01.1934 roku został jej pierwszym proboszczem. Otrzymał przy tym zadanie zbudowania kościoła w tej miejscowości, z czego, jak czas pokazał, wywiązał się znakomicie. Ksiądz Szymkowiak był zresztą nie tylko dobrym budowniczym. Potrafił wokół siebie zebrać grupę ludzi, z którymi wspólnie organizował życie parafialne, zajmował się sprawami społecznymi i oświatowymi. To z jego inicjatywy 7.10.1934 roku utworzony został parafialny oddział Akcji Katolickiej. Ksiądz Szymkowiak udzielał się również w innych organizacjach kościelnych, działających na terenie parafii drobnińskiej, jak: Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej oraz Katolickie Towarzystwo Robotników Polskich. Przewodniczył także komitetowi odpowiedzialnemu za budowę kościoła, inicjował urządzanie akademii i przedstawień teatralnych z okazji różnych świąt państwowych i religijnych, organizował pielgrzymki do Gniezna i na Jasną Górę. W roku 1935 współtworzył także parafialną bibliotekę (liczyła 150 tomów), która posiadała dwie czytelnie znajdujące się w Drobninie i Garzynie. Nie zapominał także o chrześcijańskim miłosierdziu względem potrzebujących, wynikającym z nauki społecznej kościoła. Organizował opłatki dla biednych dzieci, pomagał bezrobotnym, wspomagał także istniejącą od 1938 roku miejscową ochronkę. Był także spowiednikiem mieszkających w drobnińskiej szkole sióstr Serafitek. Jego działalność była nacechowana troską o człowieka, o jego życie duchowe i religijne. Wszystko co robił, podporządkował swojemu powołaniu. Z usposobienia był cichy i skromny. Nie dbał zbytnio o swe ziemskie wygody. Za to, że dla każdego miał dobre słowo, był szanowany i lubiany.
W latach 1935-1936, kiedy przebywał już w Drobninie, bardzo często odwiedzała go jego siostra Janina. To właśnie tutaj poznała życie zakonne serafitek, tutaj też ostatecznie ukształtowało się jej powołanie. Podjęła decyzję o wstąpieniu do tego zakonu. Została beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II 18 sierpnia 2002.
Latem 1939 roku, kiedy stało się jasne, że dojdzie do wojny z Niemcami, ksiądz Szymkowiak został ostrzeżony, iż z powodu swojego wcześniejszego zaangażowania może zostać aresztowany i uwięziony. Dlatego, kiedy już doszło do niemieckiej agresji, opuścił Drobnin i podobnie jak wielu innych mieszkańców gminy Krzemieniewo, próbował się ewakuować na wschód kraju. W swojej podróży dotarł do Warszawy. Tam też, podczas bombardowania mającego miejsce 15.09.1939 roku, ksiądz Eryk Szymkowiak zginął. Jego grób znajduje się na cmentarzu przykościelnym w Drobninie, po stronie południowej kościoła, którego był budowniczym i który tak ukochał. 

Ksiądz prałat Stanisław Matuszczak był długoletnim ostrowskim proboszczem. Urodził się 6 września 1902 roku w Krępie koło Ostrowa. Był synem Józefa, kierownika wodociągów miejskich i Katarzyny  z domu Kaźmierczak. Po ukończeniu sześcioklasowej szkoły powszechnej na Krępie w roku 1914 rozpoczął naukę w Gimnazjum Męskim w Ostrowie. Aktywnie udzielał się w pracach Towarzystwa Tomasza Zana. W powstaniu wielkopolskim brał udział jako członek drużyny gońców Towarzystwa Młodzieży ,,Pogotowie’’. Podczas wojny polsko – bolszewickiej 1920 roku służył jako ochotnik – harcerz  w kompanii telegraficznej w Poznaniu. Świadectwo dojrzałości  uzyskał  w roku 1922. W tym samym roku rozpoczął studia inżynierskie na Politechnice Gdańskiej, ale już na drugim semestrze zmienił kierunek kształcenia i podjął studia filozoficzne, a następnie teologiczne w Poznaniu i Gnieźnie. Święcenia kapłańskie ks. Stanisław Matuszczak przyjął w dniu 3 marca 1928 roku. Był wikariuszem  w Śremie i w Kolegiacie św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Pełnił funkcję sekretarza generalnego Katolickiego Związku Robotników Polskich w Poznaniu. Od 1930 roku był członkiem Kolegium Mansjonarzy, zrzeszającego kapłanów pełniących wyznaczone funkcje duszpasterskie i liturgiczne przy katedrach, kolegiatach i znaczniejszych parafiach. W 1937 roku przebywał  w Austrii i Szwajcarii, gdzie zapoznał się z metodami pracy tamtejszych organizacji robotniczych. W dniu 9 grudnia 1939 roku został aresztowany przez Niemców. Początkowo trafił do obozu przejściowego w Kazimierzu Biskupim. Potem osadzony został kolejno w obozach koncentracyjnych w Gusen i w Dachau, gdzie przebywał od dnia 8 grudnia 1940 roku. Otrzymał tam numer obozowy 21976. Po zakończeniu wojny ks. Stanisław Matuszczak powrócił do kraju i został proboszczem w Pniewach. Pełnił tam posługę przez dziewięć lat. W latach 1954-1981 był proboszczem parafii farnej pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa w Ostrowie. W latach 1963-1969 pełnił funkcje dziekana. W roku 1959 otrzymał godność tajnego szambelana papieskiego, a w roku 1977 – prałata honorowego papieskiego. Z inicjatywy księdza Stanisława  Matuszczaka w ostrowskiej farze pojawiły się dwa nowe dzwony na miejsce tych, które zostały zrabowane i wywiezione z naszego miasta przez hitlerowców. Dzwony te służą do dziś obecnie w parafii konkatedralnej, dawnej farze. Ks. Stanisław Matuszczak zmarł w dniu 1 kwietnia 1985 roku w Ostrowie Wielkopolskim, w wieku 82 lat. Spoczywa na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego.

Ksiądz Marian Finke urodził się 29 listopada 1906 r. w Ostrowie Wlkp. Tam ukończył szkołę powszechną i w 1925 r. Państwowe Gimnazjum Miejskie typu klasycznego. Wielki wpływ w tym okresie wywierał na niego miejscowy proboszcz, późniejszy rektor Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu, ks. Kazimierz Rolewski. W 1925 r. wstąpił do seminarium, a ks. K. Rolewski – rektor uczelni, wypełniając opinię, zaznaczył: „uzdolnienia katechetyczne: wybitne”.
14 czerwca 1930 r. Marian Finke przyjął święcenia kapłańskie z rąk ks. kardynała Augusta Hlonda. Pierwszą placówką duszpasterską był Kościan, natomiast od 1 grudnia tego roku został prefektem Państwowego Gimnazjum Męskiego w Rogoźnie.
Od września 1931 r. przez 6 miesięcy był wikariuszem i kapelanem więzienia we Wronkach. Doceniając jego uzdolnienia katechetyczne, władza duchowna przeniosła go na stanowisko prefekta w Państwowym Gimnazjum im. św. Jana Kantego w Poznaniu.
W roku 1935 zwrócił się do biskupa Walentego Dymka z prośbą o pozwolenie na studia specjalistyczne. Pragnął studiować apologetykę. Odpowiedź biskupa brzmiała: „Ja potrzebuję katechety”. W tym samym roku, będąc prefektem, rozpoczął roczne studia psychologii na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego, a 20.06.1936 r. na Uniwersytecie we Lwowie otrzymał dyplom magistra teologii. Od 1 października 1936 r. rozpoczął dalsze studia w Wiedniu. Rok później we wrześniu na kilka miesięcy wyjechał do Belgii, gdzie studiował w Instytucie Psychologiczno-Pedagogicznym przy Uniwersytecie w Louvain. W roku 1938 wrócił do Polski i 1 września podjął obowiązki prefekta w Gimnazjum im. św. Jana Kantego w Poznaniu oraz w Państwowym Pedagogium. 1 grudnia tego roku uzyskał tytuł doktora teologii na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza we Lwowie.
Wojna zastała ks. M. Finkego w Poznaniu. W latach 1940-1941 zastępował proboszcza w parafii Poznań Górczyn. Prowadził lekcje religii. Kiedy praca stała się już niemożliwa, w roku 1942 przybył do domu rodzinnego w Ostrowie Wlkp., stamtąd udał się do brata w Łodzi i dalej do Generalnej Guberni. Schronił się w Tomaszowie Mazowieckim i pracował w przedsiębiorstwie „Bacutil”. Po ukończeniu działań wojennych powrócił do Poznania.
Losy powojenne
1 sierpnia 1945 r. arcybiskup Walenty Dymek powołał ks. dr. M. Finkego na stanowisko referenta Kurii Metropolitalnej, zlecając mu dział szkolny. Od tej chwili rozpoczął się jego wpływ na kształt i organizację nauczania religii w archidiecezji poznańskiej.
W roku 1951 został wizytatorem diecezjalnym, natomiast 1 stycznia 1957 r. wizytatorem nauki religii w szkołach na terenach podległych kuratorium poznańskiemu.
14 lutego 1957 r. kardynał Stefan Wyszyński powołał ks. M. Finkego do Komisji Szkolnej Konferencji Episkopatu Polski. Pracował nad programem z 1957 r. oraz nowym obowiązującym od 1971 r.
Stan zdrowia i rozliczne obowiązki skłoniły go do złożenia rezygnacji w 1970 r. z pracy w Komisji. Prośba nie została przyjęta. W odpowiedzi bp Jerzy Stroba skierował do niego 12 listopada tego roku prośbę o pozostanie w Komisji, aby swą wiedzą i doświadczeniem nie pozbawił Komisji owocnej współpracy. Ksiądz M. Finke ponowił akt rezygnacji, który został przyjęty w lutym 1971 r. Wyrazem uznania dla jego wieloletniej pracy były słowa kard. S. Wyszyńskiego: „Szkoda, bardzo szkoda. Będzie nam brakowało głębokiej wiedzy, bogatego doświadczenia, jasnego sądu, mądrej syntezy, humanistycznej tolerancji i przyjacielskiego serca drogiego Księdza Profesora. Dlatego bardzo żałujemy, że warunki zdrowotne nakazują Mu skupić się wyłącznie na jego pracach poznańskich”. Po latach wiemy, że powodem tej rezygnacji była atmosfera niezrozumienia, jaka skupiła się wokół Profesora po ukazaniu się katechizmu jego autorstwa „Zostań z nami, Panie”.
Profesor, wychowawca i redaktor
1 września 1947 r. został mianowany profesorem Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu. Wykłady z pedagogiki i katechetyki, seminaria naukowe, ćwiczenia praktyczne z katechezy prowadził przez wiele lat. W dowód uznania, 13.11.1954 r. został mianowany profesorem. W roku 1951 podjął wykłady z katechetyki w Seminarium Zagranicznym Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu, przygotowującego kapłanów do pracy w ośrodkach polonijnych.
Starając się o podniesienie kwalifikacji naukowych, poddał się kolokwium habilitacyjnemu, które odbyło się w rezydencji kardynała Karola Wojtyły 17 grudnia 1975 r.
Szczególnie ulubioną dziedziną życia ks. M. Finkego była praca redaktorska. Redagował „Katechetę” od pierwszego numeru, który ukazał się z datą wrzesień-październik 1957 r., był jedynym redaktorem przez 30 lat, aż do swojej śmierci. Pod jego redakcją ukazało się 175 zeszytów, z czego ostatni, z datą wrzesień-październik 1986 r., ukazał się już po śmierci. Zmarł 8 lipca 1986 r.
Bez reszty poświęcił swoje życie wychowaniu i katechezie, dlatego patrzymy na to życie głównie przez pryzmat dorobku naukowego i działalności katechetycznej. Wszyscy, którzy pamiętają ks. Mariana Finkego, wspominają nie tylko jego profesjonalność jako katechetyka, jeden z jego uczniów dał o tym świadectwo w kazaniu pogrzebowym: „Zawsze nas zaskakiwał nowymi pomysłami, które mogłyby wprowadzić wydawnictwo na szersze wody. Zbliżał do siebie i ośmielał nieprawdopodobną wręcz pogodą ducha i błyskotliwym dowcipem. Potrafił wyjątkowo pięknie radować się i śmiać. Do historii przejdą chyba przeróżne anegdoty opowiadane przez niego i o nim. Był przy tym człowiekiem naprawdę skromnym, a nawet nieśmiałym. (…) Wszystko bowiem, co czynił, wynikało u niego z miłości Bożej i do tej miłości prowadził innych. Ufamy bardzo, że i on sam przez całą wieczność będzie uczestniczył w radości miłowania Boga”.
Źródło: Aleksandra Bałoniak/przewodnik-katolicki.pl

Ksiądz Józef Pacyna był jednym z najwybitniejszych duchownych wywodzących się z regionu ostrowskiego. Dał się poznać nie tylko jako wychowawca wielu pokoleń młodzieży, ale także jako człowiek o wybitnych zdolnościach naukowych.
Urodził się w dniu 2 lipca 1906 roku w Jankowie Przygodzkim. Po ukończeniu szkoły powszechnej kontynuował naukę w Gimnazjum Męskim w Ostrowie Wielkopolskim. To właśnie w tej placówce w 1925 roku otrzymał świadectwo dojrzałości z bardzo dobrymi wynikami po czym zgłosił się do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu. Tam po pięciu latach studiów święcenia kapłańskie przyjął w dniu 14 czerwca 1930 roku z rąk ówczesnego Prymasa Polski księdza kardynała Augusta Hlonda. Po kilku latach pracy duszpasterskiej ks. Józef Pacyna został skierowany na studia specjalistyczne na Uniwersytecie Katolickim w Louvain, w Belgii. Ukończył je w roku 1937 z wyróżnieniem. Od 1 listopada 1937 roku był wykładowcą filozofii chrześcijańskiej w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Gnieźnie, pełniąc tam jednocześnie obowiązki prefekta. W czasie II wojny światowej ks. Józef Pacyna był więziony. Władze okupacyjne aresztowały go 19 marca 1942 roku we Wrocławiu. Osadzono go następnie w obozie w Radogoszczy. Po kilku miesiącach zwolniono go i wywieziono na roboty przymusowe w głąb Niemiec. Przez pierwsze dwa miesiące po wyzwoleniu przebywał w rodzinnej wsi w Jankowie Przygodzkim i obsługiwał tamtejszą parafię pw. św. Józefa. Następnie wrócił do Gniezna. W okresie od 1 września 1947 roku do 31 sierpnia 1963 roku ks. Józef Pacyna piastował funkcję rektora Prymasowskiego Seminarium Duchownego w Gnieźnie. Pełnił tam dodatkowo wiele innych funkcji, m.in. sędziego posynodalnego, cenzora ksiąg treści religijnej i egzaminatora posynodalnego. W 1952 roku został obdarzony przez Papieża Piusa XII godnością Szambelana Jego Świątobliwości. W 1963 roku przeszedł na duszpasterską placówkę do parafii św. Wawrzyńca w Gnieźnie. Ksiądz Józef Pacyna zmarł w dniu 5 lipca 1985 roku w Gnieźnie, mając 79 lat. Spoczywa w grobowcu rodzinnym znajdującym się na cmentarzu parafialnym w Jankowie Przygodzkim.
Źródło: http://wlkp24.info/wspomnienie/w-pacyna-882ff/

Wiktor Grzesiek urodził się w 1907 r. w Przygodzicach. Święcenia kapłańskie przyjął 12 grudnia 1932 r. Był wikarym w Pruścach, Wieleniu, Lesznie. W latach 01.09.1937 – 1940 był katechetą w Poznaniu. W roku 1940 trafił do obozu w Dachau, gdzie był więziony do 1945 r. W latach 1945 – 1946 był kapelanem polskiego batalionu we Francji. Został wykładowcą w seminarium w Paryżu (1946 – 1967). W międzyczasie ukończył studia (1955). W latach 1967 – 1982 był wicedyrektorem Polskiego Seminarium Duchownego w Paryżu. Zmarł 30 września 1982 r. w Paryżu i tam został pochowany.
Źródło: wtg-gniazdo.org

Teodor Nogala urodził się 15 października 1909 roku w Radłowie. Był synem Jana – starszego asesora kolejowego i Magdaleny z domu Kuroszczyk. Miał pięciu braci i siostrę. Dzieciństwo spędził wraz z rodzicami w Westfalii, gdzie uczęszczał do szkoły elementarnej. Gdy rodzina powróciła z emigracji zarobkowej, został uczniem Gimnazjum Męskiego w Ostrowie, w którym 13 maja 1927 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. W tym samym roku wstąpił do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu i Gnieźnie. 12 czerwca 1932 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk kardynała Augusta Honda. Jako wikariusz pracował kolejno u sióstr w Pokrzywnie, następnie w Krotoszynie i Rawiczu. Z dniem 1 kwietnia 1938 roku przeniósł się do parafii św. Marcina w Poznaniu. Powołany w sierpniu 1939 roku do wojska, objął stanowisko kapelana w stopniu kapitana przy 56 Pułku Piechoty w Lesznie. Ciężko ranny w bitwie pod Ostrołęką przebywał w szpitalu wojskowym w Warszawie. Po powrocie do Poznania, na przełomie roku 1939 i 1940 został wywieziony wraz z ludnością cywilną do Generalnej Guberni. Znalazł schronienie i pełnił funkcję kapelana w majątku hrabiego Romera pod Krakowem. Na wiadomość o oswobodzeniu Poznania natychmiast wrócił. Na polecenie władz duchownych udał się do Lubonia, by tam objąć parafię św. Jana Bosko. Z dniem 29 marca 1945 roku został jej administratorem, a następnie proboszczem. Przy życzliwej pomocy wiernych udało się w krótkim czasie odbudować doszczętnie spalony kościół i dom parafialny, a także zbudować probostwo oraz reaktywować wszystkie stowarzyszenia katolickie. 27 października 1946 roku ks. Teodor Nogala poświęcił kościół, a następnego dnia również nowy ołtarz Judy Tadeusza. Organizował wspólnotę parafialną w trudnym okresie stalinowskim. W trosce o najmłodsze dzieci zorganizował w budynku parafialnym ochronkę. Prowadząc ożywioną działalność duszpasterską oddał się także pracy publicystycznej. Wydał zbiory dla dzieci pt. ,,Takich jest Królestwo Niebieskie” i ,,Pan Jezus już się zbliża” oraz podręcznik dla ministrantów. Był też autorem ilustrowanego mszalika pt. ,,Msza święta dla dzieci”. Wiele swoich kazań udostępnił kapłanom w maszynopisie. Był zapraszany do Seminarium Duchownego ze specjalnymi wykładami dla alumnów IV roku studiów na temat duszpasterstwa dzieci i młodzieży, w której to dziedzinie się specjalizował. Nie szczędził swych sił, chociaż poważnie chorował na serce. Zmarł 22 listopada 1973 roku w Luboniu. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Żabikowie. Społeczeństwo Lubonia w uznaniu jego zasług nazwało jedną z ulic w parafii św. Jana Bosko imieniem Księdza Teodora Nogali. Rada Miasta Lubonia uchwałą z dnia 30 września 2004 roku pośmiertnie przyznała mu medal ,,Zasłużony dla Miasta Lubonia”.
– Zapisał się w pamięci swoich parafian jako przykład niezwykłej dobroci i wzór cnót, chociaż był człowiekiem skromnym i nigdy nie zabiegał o popularność. Ks. Teodor Nogala poświęcił Luboniowi wszystkie swoje siły i chociaż nie urodził się w naszym mieście, pozostał w nim na zawsze – czytamy w uzasadnieniu uchwały.
Źródło: http://wlkp24.info/wspomnienie/w-ks-nogala-teodor-5287d/

Treść Elementu

Urodzony 12 czerwca 1915 r. w Topoli Wielkiej. Święcenia kapłańskie przyjął 6 czerwca 1939 r. w Poznaniu. W latach 1939-41 był wikariuszem w Nieparcie. Aresztowany 16 kwietnia 1941, więziony w więzieniu w Rawiczu, zwolniony, ponownie aresztowany 6 października 1941, przetransportowany do obozu koncentracyjnego Dachau – nr obozowy 28444, gdzie 27.07.1942 zginął – na gruźlicę. W Nieparcie znajduje się tablica pamiątkowa ufundowana przez parafian.

Walenty Szymański urodził się 13 lutego 1923 roku w Krępie pod Ostrowem w rodzinie pracownika kolejowego. Miał  czworo starszego rodzeństwa. Ukończył sześć klas Szkoły Podstawowej im. Ewarysta Estkowskiego. W roku 1936 podjął naukę w Gimnazjum Męskim, ale  wybuch wojny przerwał edukację. W  okresie okupacji prowadził tajną działalność oświatowo – kulturalną. Uczył języka polskiego, historii, religii, organizował akademie i przedstawienia kukiełkowe. Po zakończeniu wojny kontynuował naukę i w styczniu 1946 roku  w Gimnazjum Męskim uzyskał świadectwo dojrzałości. Podjął studia w Arcybiskupim Seminarium Duchownym  w Poznaniu i Gnieźnie. W dniu 19 maja 1951 roku w poznańskiej farze otrzymał święcenia kapłańskie z rak arcybiskupa Walentego Dymka.  Mszę świętą prymicyjną odprawił  w rodzinnej parafii św. Stanisława Biskupa w Ostrowie. Najpierw przez krótki czas pełnił posługę kapłańską w parafii NMP Wniebowziętej w Obornikach. Potem pracował kolejno w parafiach św. Małgorzaty w Gostyniu, św. Andrzeja Boboli w Czarnkowie, św. Marcina w Odolanowie, św. Floriana w Poznaniu. W roku 1957 objął swoje pierwsze  probostwo w parafii św. Mikołaja w Wierzenicy i Kobylnicy. Przygotował tam miejsce pod budowę kościoła i plebanii. Po pięciu latach został proboszczem parafii św. Jana Chrzciciela w Owińskach, gdzie pracował 10 lat. Współredagował pismo Ruchu Światło Życie ,,Wieczernik’’. Z ruchem oazowym wyjeżdżał w góry i nad morze. W Owińskach wyremontował kościół i rozbudował plebanię. W 1972 roku ks. Walenty Szymański został proboszczem parafii  Chrystusa Odkupiciela na Osiedlu Warszawskim w Poznaniu. Tam przeprowadził budowę  swojego życia – kościół i probostwo przy ulicy Trzemeszeńskiej. W okresie stanu wojennego wspierał ubogich mieszkańców, organizując transporty darów  z krajów zachodnich. Udzielał schronienia represjonowanym działaczom solidarnościowego podziemia. Ukrywał ich na  probostwie, a także pomagał im uruchomić drukarnię podziemnych ulotek. W 1992 roku przeszedł na emeryturę, a cztery lata później został podniesiony do godności Honorowego Kanonika Kapituły Poznańskiej. Nadal odprawiał msze święte w kaplicy Sióstr Miłosierdzia  Bożego i spowiadał wiernych w poznańskiej farze. 19 maja 2001 roku obchodził w katedrze w Poznaniu 50-lecie kapłaństwa. Ks. Walenty Szymański był aktywnym działaczem Konwentu Seniorów Ostrowian w Poznaniu, członkiem Stowarzyszenia  Wychowanków Alma Mater Ostroviensis. Zmarł na zawał serca 14 lipca 2003 roku. Miał 80 lat. Został pochowany na cmentarzu miłostowskim w Poznaniu. Uroczystościom pogrzebowym  przewodniczył metropolita poznański arcybiskup Stanisław Gądecki. 18 lipca 2005 roku w domu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo w Poznaniu odsłonięto poświęconą mu tablicę pamiątkową. 

Źródło: http://wlkp24.info/wspomnienie/w-szymanski-walenty-f391d/

Urodzony w Ostrowie w dniu 14.7.1924 r. Święcenia kapłańskie przyjął w 27.05.1954 roku. Zmarł 5.12.2001 r.

  • Kicin (1954 – 1958) – wikariusz
  • Uzarzewo (1954 – ) – wikariusz
  • Budziszewko (1964 – 1974) – proboszcz
  • Ociąż parafia pw. Narodzenia NMP (05.12.1974 – 31.08.2000) – proboszcz

Ostrowianin z krwi i kości. Nawet jako proboszcz w Ociążu na bieżąco zbierał wszelkie informacje o wydarzeniach w Ostrowie, bo to miasto było mu zawsze bliskie i drogie. Wielokrotnie podczas życia podkreślał, że na emeryturę wróci do swego rodzinnego domu w Ostrowie przy ul. Sądowej. Tak się stało – w dniu 1 września 2000 r. zamieszkał w Ostrowie i jako kapłan w stanie spoczynku. Codziennie nawiedzał Konkatedrę, swój kościół dzieciństwa, młodości, czasów kleryckich i pierwszej Mszy św. prymicyjnej. Odprawiał codziennie Mszę św. w koncelebrze, a jeśli było trzeba i Mszę św. w stałym planie parafii. Jeśli Mszę św. odprawił rano, wówczas wieczorem pojawiał się znowu i w loży modlił się w wielkim skupieniu, czy to na Mszy św. wieczornej, czy na nabożeństwie różańcowym. O swej rychłej śmierci mówił często. Gdy umarł jego kolega kursowy Śp. Ks. Antoni Nowak – ks. Henryk mówił: „następnym będę ja”. Zmarł nagle w swoim mieszkaniu, tam gdzie się urodził. Jest to wymowne, bo człowiek we współczesnym świecie zwykle bardzo się oddala od swego miejsca urodzenia. Jego pogrzeb odbył się w dwóch etapach: pożegnanie zmarłego ks. Kanonika w Ostrowie na Mszy św. koncelebrowanej w dniu 10 grudnia w Konkatedrze. Druga część pogrzebu odbyła się, zgodnie z wolą Zmarłego w Ociążu we wtorek, dnia 11 grudnia. Liturgii pogrzebowej przewodniczył ks. Biskup Stanisław Napierała, homilię pogrzebowa wygłosił kolega kursowy Zmarłego ks. kan. Dr Wadysław Koska z Poznania. Na Mszy św. zgromadziło się wielu kapłanów, a także wiernych z parafii Ociąż. Pochowany został na cmentarzu przykościelnym. Nad grobem przemówił Ksiądz Biskup, a także przedstawiciel parafian. Głos zabrał także ks. Józef Grecki jako kombatant i podkreślił, że ks. Kujawa już od 1939 r. w czasie okupacji włączał się w akcje patriotyczne. Działalność jego została dostrzeżona przez Niemców i to było powodem jego aresztowania i osadzenia we więzieniu ostrowskim (tym samym, w którym w czasie Kulturkampfu więziony był Prymas Polski Kard. Mieczysław Ledóchowski).

Ks. Alfred Mąka

Stanisław Wnuk urodził się 8 maja 1938 roku w Mikstacie. Był synem  Stefana i Teodory z domu Woźniak. Miał ośmioro rodzeństwa. Ojciec był czeladnikiem malarskim. Przed wojną pracował m.in. przy budowie portu w Gdyni. W 1939 roku rodzina przeprowadziła się do Pruślina, gdzie przeżyła okupację. Po zakończeniu II wojny światowej uczęszczał do siedmioklasowej Publicznej Szkoły Podstawowej nr 6 przy ulicy Grabowskiej, którą ukończył w 1952 roku. W latach 1952-1956 kształcił się w Państwowym Gimnazjum i Liceum Męskim przy ulicy Gimnazjalnej w Ostrowie. W międzyczasie rodzina przeprowadziła się kolejno na ulicę Wrocławską i na ulicę Kaliską. Po maturze wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Poznaniu. Po sześcioletniej nauce, w dniu 27 maja 1962 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk ks. arcybiskupa metropolity poznańskiego Antoniego Baraniaka. Swoją mszę prymicyjną sprawował w dniu 31 maja 1962 r. w kościele NMP Królowej Polski w Ostrowie Wielkopolskim. Był  pierwszym neoprezbiterem wyświęconym po odłączeniu tego kościoła od ostrowskiej fary. Przez 17 lat sprawował posługę kapłańską jako wikariusz w kilku parafiach Archidiecezji Poznańskiej: dwukrotnie w Poznaniu, a także w Skalmierzycach, Krotoszynie, Chodzieży, Stęszewie oraz Mosinie. W 1979 roku otrzymał nominację proboszczowską do parafii NMP Wniebowziętej w Drzeczkowie koło Leszna. W 1982 roku został przeniesiony do parafii Narodzenia NMP w Wałkowie pod Koźminem, gdzie sprawował posługę kapłańską przez okres 31 lat, aż do przejścia na emeryturę. W międzyczasie powstała Diecezja Kaliska i ksiądz Stanisław Wnuk, w uznaniu zasług, otrzymał dwie nominacje: dekretem z dnia 25 marca 1995 r. na kanonika honorowego Kapituły Konkatedralnej św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Ostrowie (był jednym z pierwszych siedemnastu  kanoników Kapituły) oraz w 2001 roku na dziekana Dekanatu Dobrzyckiego. W parafii wałkowskiej ksiądz kanonik Stanisław Wnuk obchodził dwa piękne jubileusze: 25-lecie kapłaństwa w 1987 roku oraz 50-lecie kapłaństwa połączone z 30-leciem sprawowania funkcji proboszcza  w 2012 roku. Po przejściu na emeryturę z dniem 30 czerwca 2013 roku zamieszkał w Domu Księży Emerytów im. Jana Pawła II w Ostrowie Wielkopolskim. Tam też zmarł w dniu 17 maja 2015 roku, w wieku 77 lat. Został pochowany, zgodnie ze swoją ostatnią wolą, wśród swoich poprzedników przy kościele w Wałkowie. Pogrzeb odbył się 20 maja.

Źródło: http://wlkp24.info/wspomnienie/w-ks-stanislaw-wnuk-84f3f/

Ksiądz Marian Nowak urodził się 9 lipca 1940 roku w Topoli Małej. Jego rodzicami byli Antoni i Maria z domu Glinkowska. Po zdaniu matury w 1959 roku zgłosił się do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu. Sakrament kapłaństwa przyjął 27 maja 1965 roku z rąk arcybiskupa Antoniego Baraniaka. Mszę świętą prymicyjną odprawił w ostrowskiej farze. Posługę kapłańską jako wikariusz pełnił w Kaszczorze, Kościanie, Poznaniu (parafie św. Antoniego, św. Marcina, św. Stanisława Kostki) i Szamotułach. Pracując w parafii św. Marcina w Poznaniu był równocześnie w latach 1976-1982 kapelanem szpitala miejskiego przy ulicy Szkolnej. W 1982 roku otrzymał zadanie organizacji ośrodka duszpasterskiego Miłosierdzia Bożego i budowy kościoła na Osiedlu Jana III Sobieskiego. Jedną część zdewastowanego budynku po administracji spółdzielni mieszkaniowej zaadaptował na kaplicę, a drugą na plebanię. W 1984 roku został powołany na funkcję proboszcza parafii Miłosierdzia Bożego. Systematycznie gromadził materiały budowlane. W 1986 roku został wmurowany kamień węgielny, a 19 grudnia 1991 roku  arcybiskup Jerzy Stroba konsekrował nowo wybudowaną świątynię. Wraz z nią w ciągu zaledwie kilku lat powstał także cały kompleks parafialny. W uznaniu zasług w 1993 roku ks. Marian Nowak został mianowany kanonikiem honorowym Kapituły Katedralnej. Okazał się dobrym gospodarzem i administratorem, jednak rzeczą dla niego zawsze najważniejszą była formacja duchowa parafian. Dzięki jego zaangażowaniu 22 kwietnia 2001 roku kościół został ogłoszony Diecezjalnym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Od roku 2004 ks. Marian Nowak był dziekanem dekanatu Poznań-Piątkowo. Na rok przed śmiercią obchodził jubileusz 40-lecia święceń kapłańskich. W czasie trwającej półtora roku choroby nie przestawał snuć planów na przyszłość, które częściowo zdołał jeszcze zrealizować. W niewykończonym skrzydle domu parafialnego przygotowywał mieszkanie dla sióstr Matki Bożej Miłosierdzia i dla siebie, na czas emerytury. Miał także dalszy plan budowy Domu Pielgrzyma. Zmarł 21 marca 2006 roku. Bliskie związki rodzinne sprawiły, że w testamencie zażyczył sobie, by jego ciało spoczęło na Ziemi Ostrowskiej. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 25 marca w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Poznaniu oraz w ostrowskiej Konkatedrze. Ks. kanonik Marian Nowak został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego. W pierwszą rocznicę jego śmierci odprawiono uroczystą mszę świętą pod przewodnictwem biskupa Grzegorza Balcerka. Po niej w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Poznaniu odsłonięto i poświęcono tablicę pamiątkową ku czci zmarłego proboszcza.

Ks. Stefan Drop urodził się 29 sierpnia 1954 roku w Ostrowie Wielkopolskim. Pochodził z parafii św. Stanisława Biskupa Męczennika. Był absolwentem miejscowego, renomowanego II Liceum Ogólnokształcącego im. Władysława Reymonta przy ulicy Wrocławskiej. Po egzaminach dojrzałości zdecydował się na złożenie dokumentów do seminarium duchownego. Święcenia kapłańskie przyjął w dniu 15 maja 1980 roku w Katedrze Poznańskiej z rąk ks. arcybiskupa Jerzego Stroby. Był magistrem teologii. Ks. Stefan Drop jako kapłan Archidiecezji Poznańskiej pełnił posługę w charakterze wikariusza kolejno w następujących parafiach: św. Wojciecha w Bninie koło Kórnika, Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Ostrorogu, Wszystkich Świętych przy ulicy Grobla w Poznaniu oraz Podwyższenia Krzyża Świętego przy ulicy Szamarzewskiego w Poznaniu (parafia garnizonowa). Następnie przez ponad cztery lata, w okresie od 15 marca 1991 roku do 3 lipca 1995 roku był dyrektorem Archidiecezjalnego Domu Rekolekcyjnego w Rościnnie koło Skoków, mieszczącego się w zabytkowym, neoklasycystycznym pałacu pochodzącym z połowy XIX wieku. W latach 1995-2006 był proboszczem parafii św. Brata Alberta Chmielowskiego w Wojnowicach koło Opalenicy. W tym okresie odprawiał msze również w kaplicy w pobliskim  Niegolewie. Pełnił wówczas także obowiązki referenta służby liturgicznej dekanatu bukowskiego. Z dniem 1 lipca 2006 roku ks. Stefan Drop został mianowany proboszczem parafii św. Jadwigi Śląskiej na Osiedlu Kwiatowym w Poznaniu. W wolnych chwilach najchętniej sięgał po książki o różnorodnej tematyce. Pasjonował się również rozwiązywaniem krzyżówek. Zmarł po ciężkiej chorobie w dniu 22 października 2009 roku, w wieku 55 lat, na kilka miesięcy przed jubileuszem 30-lecia kapłaństwa. Uroczyste pożegnanie zmarłego kapłana w kościele parafialnym św. Jadwigi Śląskiej pod przewodnictwem ks. biskupa Zdzisława Fortuniaka odbyło się 27 października. Dzień później w rodzinnym mieście zmarłego kapłana – Ostrowie Wielkopolskim – odbyła się uroczystość pogrzebowa. Przewodniczył jej ks. arcybiskup Stanisław Gądecki. Po mszy św. żałobnej odprawionej w Konkatedrze ks. Stefan Drop spoczął na zabytkowym starym cmentarzu przy ulicy Wrocławskiej w Ostrowie. W dniu 21 lutego 2010 roku przy krzyżu misyjnym w parafii Jadwigi Śląskiej w Poznaniu z inicjatywy wiernych odsłonięto poświęconą mu tablicę pamiątkową.

http://wlkp24.info/wspomnienie/w-ks-stefan-drop-c0034/

Księża zakonni pochodzący z parafii św. Stanisława Biskupa Męczennika od roku 1931

ks. dr Józef Warszawski – ks. mjr Józef Warszawski, pseudonim Ojciec Paweł – Urodzony 9 marca 1903 r. w Hamburgu, gdzie ukończył siedmioklasową Katolische Gemeindeschule (1907–1914). W Niemczech był członkiem polskiego Sokoła oraz „Polsko-Katolickiego Towarzystwa Rękodzielników”. Po I wojnie światowej zamieszkał w Polsce, w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie ukończył Gimnazjum Męskie. Podczas II wojny światowej działał w ruchu oporu. Był żołnierzem AK w stopniu majora – ps. Ojciec Paweł. Walczył w powstaniu warszawskim w Zgrupowaniu „Radosław”. Po kapitulacji powstania znalazł się w Stalagu X-B Sandbosel. Po zakończeniu wojny mieszkał w Wielkiej Brytanii, a od 1950 roku w Rzymie, gdzie został profesorem na Gregorianum, a także przez kilka lat pełnił funkcję kierownika polskiej sekcji Radia Watykańskiego. W 1995 r. otrzymał Honorowe Obywatelstwo Miasta Ostrowa Wielkopolskiego (które uważał za miasto rodzinne). Był członkiem Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od 1965). Zmarł 1 listopada 1997 r. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W Ostrowie nazwano ulicę imienia o. Józefa Warszawskiego.

Ks. Czesław Kamiński urodził się 15 czerwca 1914 r. w Ostrowie Wielkopolskim. Do Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej wstąpił w 1934 r. Profesję zakonną złożył 29 września 1939 r., a rok później – 21 lipca 1940 r. – przyjął w Krakowie święcenia prezbiteratu z rąk bp. Stanisława Rosponda. W 1950 r. uzyskał na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim stopień doktora prawa kanonicznego. Ks. dr Czesław Kamiński pełnił w Towarzystwie Chrystusowym wiele odpowiedzialnych funkcji. Był m.in. pierwszym rektorem seminarium i wykładowcą prawa kanonicznego, zastępcą przełożonego generalnego, przełożonym regionalnym na Francję, Anglię i Niemcy, członkiem Rady Generalnej Towarzystwa, przełożonym Domu Głównego w Poznaniu i wreszcie, w latach 1976-1983, przełożonym generalnym Towarzystwa Chrystusowego. Przez znaczną część życia był bliskim współpracownikiem współzałożyciela zgromadzenia o. Ignacego Posadzego. Pamiętał dobrze kard. Augusta Hlonda – założyciela Towarzystwa. Od wielu lat mieszkał w domu Towarzystwa w Puszczykowie. Zmarł 13 lipca 2008 r. nad ranem w Puszczykowie k. Poznania. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w czwartek 17 lipca 2008 r. w Poznaniu, w Domu Głównym Towarzystwa Chrystusowego. Spoczął w kwaterze Towarzystwa Chrystusowego na Cmentarzu na Miłostowie.

Treść Elementu

O. Ryszard urodził się 21 marca 1953 r. w Ostrowie, syn Kazimierza Sierańskiego i Jadwigi zd. Figiel. W 1972 r. ukończył Seminarium w Markowicach. Tego samego roku wstąpił do Zgromadzenia oo. Oblatów w Obrze. Formacja zakonna ukształtowała szczególną wrażliwość na ludzi ubogich, zgodnie z charyzmatem zgromadzenia zawartym w słowach założyciela, św. Eugeniusza: „Głosić Ewangelię ubogim posłał mnie Pan”. Jako kleryk doświadczył w swoim życiu obecności i miłości żywego Chrystusa, czego następstwem było przekonanie, że Chrześcijaństwo jest czymś więcej niż religią, czy systemem wartości. Jest relacją dwóch osób – Boga i człowieka przezywaną we wspólnocie Kościoła. Święcenia kapłańskie przyjął w 1979 roku. Od samego początku swojej posługi czuł się szczególnie posłany do ludzi będących poza Kościołem. W 1987 roku przyjechał do Katowic i za zgodą przełożonych rozpoczął posługę w śród ludzi żyjących na ulicy. Krótko później zaczęli się w okół niego gromadzić młodzi ludzie, którzy chcieli się dzielić swoim doświadczeniem Boga z osobami „których życie woła o nadzieję”. Z tego grona, w grudniu 1993 r. abp. Damian Zimoń powołał do istnienia Wspólnotę Dobrego Pasterza, jako publiczne stowarzyszenie wiernych Kościoła Katolickiego, oraz swoim dekretem posłał do posługi duszpasterskiej i charytatywnej wśród ludzi ubogich i uzależnionych, głównie młodych. Kilka lat później o.Ryszard dostał zgodę przełożonych na zamieszkanie poza wspólnotą zakonną. Swoją posługę we Wspólnocie Dobrego Pasterza o.Ryszard zakończył w kwietniu 2014 i powrócił do życia zakonnego. Skierowany został do Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej. (Stan na dzień: 3.03.2018)

Ojciec Piotr Pawlik OFMConv, syn Ryszarda i Janiny zd. Iwasyszyn, ur. 30 stycznia 1966 r. w Ostrowie Wielkopolskim. W latach 1973-1981 uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 3 w Ostrowie Wlkp. W roku 1981 wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego Franciszkanów w Niepokalanowie. W 1988 r. wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych Prowincji Św. Maksymiliana M. Kolbego. Po zdaniu egzaminu maturalnego rozpoczął roczny nowicjat w Smardzewicach, a następnie rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w WSD Franciszkanów w Łodzi-Łagiewnikach. Święcenia kapłańskie otrzymał 23 maja 1992 r. 3 czerwca 1992 r. uzyskał tytuł magistra teologii na KUL-u. Wieczyste śluby zakonne złożył 8 grudnia 1990 r. Świecenia prezbiteratu otrzymał w roku 1992. Po święceniach pełnił funkcje Asystenta Prowincjalnego Rycerstwa Niepokalanej dla Polski Północnej, przez dwie kadencje należał do Rady Prowincjała, a w latach 2000-2004 r. pełnił funkcje przełożonego klasztoru oraz był rektorem kościoła pw. Świętej Trójcy w Gdańsku. W roku 2002 rozpoczął trzyletnie zaoczne studia licencjackie na Sekcji Teologii Życia Konsekrowanego w Instytucie Teologii Apostolstwa im. Św. Wincentego Pallotiego, w ramach Wydziału Teologicznego UKSW. Po uzyskaniu stopnia licencjatu kontynuował studia doktoranckie, które obronił na UKSW 1 czerwca 2007 r. We wrześniu 2007 r. opublikował doktorat w Wydawnictwie Benedyktynów Tyniec pt. „Mnisi?, Mniszki? Ale jacy? Studium monastycyzmu w myśli teologicznej o. Piotra W. Rostworowskiego”. Przez osiem lat pełnił funkcje gwardiana i proboszcza franciszkańskiej parafii pw. Św. Jakuba Ap. w Lęborka (diecezja pelplińska). Był wykładowcą w WSD w Łodzi-Łagiewnikach. W latach 2012-2016 proboszcz parafii pw. św. Podwyższenia Krzyża Świętego w Koszalinie. Od 2016 r. przebywa na misji w Republice Czeskiej. (Stan na dzień: 3.03.2018)

Masłowski Michał urodzony w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie ukończył szkołę podstawową i średnią. Następnie studiował zaocznie w Poznaniu. Po studiach wstąpił do Zakonu Jezuitów i w 2011 roku w Warszawie przyjął święcenia kapłańskie. Pierwszym zajęciem po święceniach był nowicjat w Gdyni. Od roku 2014 w Duszpasterstwie Akademickim Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. (Stan na dzień: 11.05.2019)

Uwaga

W przypadku posiadania jakichkolwiek informacji dotyczących kapłanów, zakonników czy sióstr zakonnych pochodzących z parafii prosimy o kontakt.
Błędy i sugestie można zgłaszać tutaj.

Siostry zakonne pochodzące z parafii św. Stanisława Biskupa

Serafitki

Janina Ludwika Szymkowiak urodziła się 10 lipca 1910 roku w Możdżanowie, na terenie ówczesnego zaboru pruskiego. Naukę rozpoczęła w niemieckiej szkole. W 1921 rodzice zakupili dom w Ostrowie Wielkopolskim i tam się przeprowadzili – kamienica przy ul. Kościelnej. Została uczennicą polskiego Liceum i Gimnazjum Humanistycznego w Ostrowie Wielkopolskim. Koleżanki wspominają ją jako osobę, na którą zawsze można było liczyć. Już wtedy wyróżniała się wzorowym zachowaniem, pilnością w nauce i szczerą pobożnością. Pociągała innych swą prostotą, skromnością i pogodą ducha. W stosunku do koleżanek była serdeczna, ofi arna, ale nigdy nie narzucała się innym. Po maturze rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Wkrótce zrozumiała, że od prawa bardziej odpowiada jej studiowanie języków obcych, dlatego przeniosła się na filologię romańską, którą kontynuowała z wielką sumiennością i obowiązkowością. Okres studiów był dla niej czasem usilnej pracy umysłowej i głębokiego życia wewnętrznego. Codzienna Msza i Komunia św., lektura religijna, udział w rekolekcjach zamkniętych stanowiły dobrą płaszczyznę dla jej działalności apostolskiej. W 1934 roku wyjechała do Francji, by lepiej przygotować się do egzaminu magisterskiego z języka. Będąc w sanktuarium w Lourdes, podjęła decyzję o wstąpieniu do klasztoru. 27 czerwca 1936 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Serafitek przy kościele parafialnym pw. św. Rocha w Poznaniu, które odtąd już do końca pozostało jej domem. Po rocznej próbie w nowicjacie, 30 lipca 1938 roku złożyła pierwsze śluby. Fala terroru hitlerowskiego nie ominęła Zgromadzenia Sióstr Serafi tek. Siostry musiały opuścić klasztor. Siostra Sancja pracowała i bardzo dużo się modliła. Większość prac wokół domu wykonywali jeńcy francuscy i angielscy. Ponieważ s. Sancja znała język angielski, francuski i niemiecki, podjęła się roli tłumaczki między Niemcami a nimi. Szanowali ją za to bardzo i cenili jej wielką pomoc. Wkrótce poważnie zachorowała. Wówczas przełożona zaleciła jej odpoczynek. Niestety, mimo zwiększonej troski stan jej zdrowia zdecydowanie się pogarszał. Dnia 6 lipca 1942 roku złożyła śluby wieczyste w celi zakonnej. Zmarła 29 sierpnia 1942 roku. Papież Jan Paweł II zaliczył ją do grona błogosławionych w Krakowie w 2002 roku.

Uwaga

W przypadku posiadania jakichkolwiek informacji dotyczących kapłanów, zakonników czy sióstr zakonnych pochodzących z parafii prosimy o kontakt.
Błędy i sugestie można zgłaszać tutaj.

Skip to content